Z lektur prowincjonalnej nauczycielki

Stulatkowa wygrywajka

2012-02-03T09:32:00.002+01:00

Wydawnictwo "Świat Książki" za moim pośrednictwem chciałoby Wam przekazać egzemplarz książki Jonasa Jonassona Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął.

Książkę na stronie wydawnictwa opisano w następujący sposób:

„Szwedzki Forrest Gump”! Setne urodziny, huczna impreza w domu spokojnej starości i Allan, jubilat, który wyskakuje przez okno. Mężczyzna rusza w ostatnią życiową podróż. Na dworcu staje się właścicielem pewnej walizki i od tej pory zostaje poszukiwanym. Przemierza Szwecję, zdobywa przyjaciół i ukrywa się przed prokuraturą, która z czasem chce go oskarżyć o potrójne morderstwo. Snuje także opowieść o swojej przeszłości – okazuje się, że jego stuletnie życie było równie absurdalne, co sama ucieczka przed wymiarem sprawiedliwości. Ta książka to także podróż przez XX w. Allan powiada, jak jadł kolację z Trumanem, leciał samolotem z Churchilem, pił wódkę ze Stalinem... Najzabawniejsza książka, jaką w życiu czytałem – rekomenduje Lasse Berghagen, znany szwedzki aktor.

Moją recenzję, przyznaję, entuzjastyczną znajdziecie TU.

Gdyby ktoś życzył sobie, by książka trafiła do niego, niechaj napisze w komentarzu kilka słów nt. Moje setne urodziny. Oceniany będzie pomysł, ale też poprawność językowa komentarza.

Czas start! Koniec - w niedzielny poranek; powiedzmy, że o 10:00:-)

Książkę wysyłać będzie redakcja wortalu Granice.pl

Jacek Cygan. Cyferki.

2012-02-01T09:15:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Czerwony Konik

"Cyferki" to książka skierowana do najmłodszych czytelników. Zabawne wierszyki Jacka Cygana prezentują poszczególne cyferki; od jedynki do dziewięciu. Wesołe z nich towarzystwo, każda ma swój charakter i osobowość. Jedynka jest chudziuteńka jak trzcinka, a piątka to cyferka godna, lecz do niczego nie podobna. No i bardzo ważne zero, które narozrabiało i wywołało małą awanturę.

Ciekawe ilustracje Olgi Wołdańskiej – Połcińskiej i teksty autora odnoszące się do kształtu liter i ich kolejności pomogą dzieciom w nauce liczenia i będą bardzo przydatne przy nauce pisania.

"Cyferki", to jedna z tych książek, które uczą w sposób przyjemny i zabawny. Dzieci powinny polubić wesołą i różnorodną gromadkę cyferek i mimochodem opanować sztukę liczenia.

Pressje. Teka 26-27.

2012-01-31T14:55:00.000+01:00

Dopiero teraz, przy czwartej recenzowanej tece PRESSJI, przyszło mi do głowy pytanie o to, po co ja te recenzje piszę. W końcu w każdej tece Grzegorz Lewicki zamieszcza "Summary", więc jak ktoś po angielsku rozumie, to może sobie wejść na stronę pisma i Lewickiego poczytać. Zaraz jednak pomyślałam sobie, że nie każdy rozumie po angielsku, a poza tym nigdy za wiele streszczeń czy recenzji, więc dalej będę te swoje notki o PRESSJACH wieszać.

Teka XXVI/XXVII traktuje i Europie, o postEuropie. Gdybym miała napisać jakieś tagi do tej teki, to byłyby to: Europa, postEuropa, przyszła Europa, sekularyzm, religia. Do tego dodałabym: kryzys, niepewność, wróżenie. To wróżenie dotyczy przyszłości Europy.

Który z Autorów wróży najbardziej? Trudno powiedzieć, ale na przykład Wojciech Czabanowski w tekście "Europejska dialektyka. Pięć poziomów sporu o tożsamość Europy" bardzo mocno wróży. Czabanowski robi taką opozycję: silne tożsamości vs queer, po czym stwierdza, że polityczne tożsamość queerowa, jako zupełnie płynna, zmienna, niedookreślona i pozbawiona jednolitej podstawy filozoficznej, jest bardziej pojemna. W jej ramach mieści się wszystko. I dodaje, że wygląda na to, iż tożsamość queerowa może doskonale sprawdzić się w roli wspólnototwórczej. Pod koniec tekstu Czabanowski zapewnia, że najlepsza Europa to taka Europa, która jest najbardziej abstrakcyjna i wyrafinowana epistemicznie.

Myślę sobie, że jednych wróżenie Czabanowskiego ucieszy, a drudzy na Mszę dadzą, żeby się te wróżby nie sprawdziły.

Bardzo dobry, klarowny artykuł napisał Witold Wilczyński, który, między innymi, porusza podstawowe kwestie, takie jak to, że czynnikiem faworyzującym Europę na tle innych regionów jest klimat, albo to, że cywilizacje więcej siły czerpały z wody, niż z lądu.

Wilczyński pisze, że idee i wartości, na których wyrosła zachodnia cywilizacja, ulegają coraz szybszej erozji. Nasze systemy prawne mają coraz mniej wspólnego z prawem rzymskim, a nasz wymiar sprawiedliwości ze sprawiedliwością, którą zastępuje tak zwana sprawiedliwość społeczna. Wygląda na to, że profesor Wilczyński nie podchodzi z entuzjazmem do wizji Europy queerowej.

Profesor Andrzej Nowak bardzo ciekawie napadł na organizatorów ekspozycji Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. W tekście "Świnie i Myszy w Fabryce Schindlera" Nowak nie tylko zaatakował organizatorów ekspozycji, ale dał mnóstwo kapitalnych uwag na temat muzeów w ogóle. Zarzuty Nowaka odpiera Jacek Salwiński, zastępca dyrektora Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Tekst Nowaka jest lepszy, ale tekst Salwińskiego także jest ważny.

Na koniec trochę wesołości. Jan Maciejewski napisał świetną recenzję z "Krytyki Politycznej" nr 27-28. Maciejewski stwierdza, że radykalizm środowiska KP, to radykalizm koncesjonowany, albo - wedle gustu - dotowany. Moim zdaniem nie da się lepiej ująć istoty problemu :)

Ewa Gil-Kołakowska, Henryk Szareyko. Opowieści wigilijne o wieczerzy, kolędach, Herodzie...

2012-01-28T16:13:00.025+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Bukowy Las

W zasadzie powinno się czytać tę książkę około miesiąca temu. Co więcej, czytałam "Opowieści wigilijne" w okresie świątecznym. Tylko już czasu mi nie starczyło, by usiąść i o niej napisać.

Dwadzieścia sześć rozmów, dwadzieścia sześć osób zaproszonych do tego, by wspominały i dzieliły się z czytelnikami swoim dziecięcym patrzeniem na Święta i świętowaniem w życiu dorosłym. Ilu rozmówców, tyle historii, choć oczywiście wiele elementów wspólnych, szczególnie gdy rozmowa skupiała się na kulinariach, na dwunastu potrawach jakie powinny się pojawić na stole podczas Wieczerzy (a nie wszędzie są to te same potrawy).

Zaglądanie ludziom sławnym w życie nie jest moja ulubiona czynnością. podczas tej lektury miałam jednak wrażenie, że opowiadający czekają na czytelników, chcą się z nami podzielić tym, co dla nich ważne, czasami aż na granicy intymności.

Na słowa uznania zasługuje szata kolorystyczna książki, jej wydanie. Z przyjemnością podejmowałam próby rozpoznania na zamieszczonych przy tekstach zdjęć znajomych z mediów rysów twarzy.

Z pewnością najlepszym czasem na czytanie tej książki jest druga połowa grudnia, ale tak naprawdę na rozmawianie o tym, jak magiczny klimat miały świąteczne dni, gdy byliśmy dziećmi, czas jest zawsze.

Marcin Przewoźniak. Wielka księga zagadek.

2012-01-28T09:24:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Book House

Zagadki zebrane w tomie pogrupowano w dwunastu rozdziałach. Rozdziały zawierają zagadki dopasowane tematycznie i dlatego też mamy zagadki o domu, o roślinach i zwierzętach, sprawdzające znajomość alfabetu i wędrówek (cóż, ze palcem po mapie), przedstawiające różne dyscypliny sportowe, samochody, czy baśnie.

Zagadki są ciekawe, barwie zilustrowane i wszystko byłoby ok, gdybym nie wczytałam się intensywnie w rozdział poświęcony kuchni zawierający piętnaście zagadek. Kilka z nich dotyczy wyposażenia kuchennego takiego jak durszlak, deska, czy tłuczek. Pozostałych osiem dotyczy jedzenia, jedna - witamin. Czemu tak skrupulatnie liczę? Otóż na zagadkowej liście potraw znajdują się chipsy, pizza, hamburgery, frytki, kawa... Ów zestaw w książce dla przedszkolaków budzi mój gwałtowny sprzeciw.

Co sądzicie o umieszczaniu w książkach dla dzieci produktów, które dla dzieci nie są? Czy książkę, taka jak ta, należy potraktować jako edukacyjną? Bardzo jestem ciekawa Waszych opinii.

Natalia Bobrowska. Nikt nie jest samotną wyspą, ale wszyscy bardzo się staramy.

2012-01-27T16:30:00.032+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo AMEA

Książkę czytałam, przyznaję, na dwa razy. Za pierwszym razem nie umiałam odnaleźć znaczenia słów wypowiadanych przez bohaterów, nie potrafiłam poczuć postaci i ich znaczenia dla opowiadanych historii. Lektura wróciła na półkę, a ja obiecałam sobie, że wkrótce do niej wrócę. Owo "wkrótce" zajęło mi kilka tygodni" i gdy ponownie otworzyłam debiutancka powieść Natalii Bobrowskiej poczułam, że teraz pasują mi wszystkie elementy, potrafię przyjrzeć się bohaterom, potrafię nadążyć za ich, nieco pogmatwanym, życiem i niemniej pogmatwanymi myślami.

Przychodzi taki moment w życiu kiedy zastanawiamy się co dalej. Zatrzymujemy się sami lub życia znienacka nam zwalnia i oczekuje od nas deklaracji świadczącej o dojrzałości, ustabilizowanych poglądach, odpowiedzialności. A co jeśli w sytuacji wspomnianego zatrzymania nie mamy w sobie tego, czego się od nas oczkuje, a jedynie tysiące pytań, których nie chcemy zadać sobie, a nie wiemy kogo innego moglibyśmy zmusić, by udzielił nam na nie odpowiedzi.

W takiej właśnie chwili, chwili na zastanowienie się nad sobą, znajdują się bohaterowie powieści. Dodatkowym utrudnieniem dla postrzegania życia jakie preferują jest to, że wokół nich są jacyś ludzie, którzy a to chcą rozmawiać, bo barmanka jest od rozmawiania przecież, a to nie chcą rozmawiać na tematy, które interesowały by słuchacza - Wiktora zbierającego plotki, a to oczekują dostrzegania prozy życia podczas, gdy ów niedostrzegający w mniemaniu swoim jest wielkim artystą i w nosie ma prozę życia dążąc ku lepszemu przez literaturę, którą tworzy... stworzy, gdyż na razie nie umie; są też ludzie, którzy od Ryszarda wymagają uczuć, emocji, zaangażowania, podczas gdy on angażować się może tylko w pracy, bo tylko tak potrafi.

Na każdym z etapów życia inaczej oceniamy ludzką obecność wokół nas. Sąsiedzi, to są nam potrzebni, to irytują nas swoim wścibstwem, znajomi męczą gadulstwem lub pocieszają milcząc ze zrozumieniem. Kiedy jednak dzieje się z nami coś niedobrego cieszymy się, gdy nie zostajemy z tych złym sami; wówczas nie przeszkadza nam to, że nie jesteśmy - mimo wielu starań - samotną wyspą.

Książka niewątpliwie zapraszająca do myślenia. Polecam.

Stefan Friedmann. Przygody podróżnika Pipsa i jego przyjaciół: papugi Terefery i psa Klipsa.

2012-01-27T10:45:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Olesiejuk

Podróżnik Pips znany był z różnych wędrówek oraz tego, że towarzyszą mu pies i papuga. Niezwykłe obyczaje i częste podróże Pipsa pozwalają niektórym sądzić, iż podróżnik jest bogaty, że wie, gdzie ukryte są skarby. Gdy zatem pewnego dnia Pips zapowiada przyjaciołom wyprawę po skarby, pewien przebiegły kot kradnie mapę, a pewni mało sympatyczni panowie dążą do tego, by do skarbów dotrzeć pierwszymi.

"Przygody podróżnika Pipsa" to sprawnie opowiedziana historia z zaskakującym finałem. Z pewnością tekst z książki dałoby się łatwo przerobić na słuchowisko, czy nawet przedstawienie teatralne. Główny bohater wraz z przyjaciółmi podśpiewuje, przekomarza się i - w zupełnej zgodzie ze swoim roztargnieniem - myli pewne kartki.

Dobre w czytaniu.

P.S. Moje kociolubne serce zaoponowało widząc Kota przedstawionego jako negatywną postać.

Jonas Jonasson. Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął.

2012-01-26T17:30:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Świat Książki

Allan Karlsson kończy 100 lat. Mieszka w domu opieki, więc tam wybierają się wszyscy goście. Tyle tylko, że Allan nie ma chęci świętować urodzin w otoczeniu zmierzłej pielęgniarki, staruszków i oficjeli, którzy sądzą, że muszą się na urodzinach mężczyzny pojawić. Wyskakuje przez okno i rusza przed siebie, w nieznane.

Życiorysem głównego bohatera książki można by obdzielić kilka osób. Allanowi dane było poznać głowy państw, dyktatorów, piękne kobiety, szpiegów, żyć jak nędzarz i jak bogacz, mieszkać w najdroższych hotelach i w więzieniu. Objechał, obszedł cały świat (Za wyruszenie przez Himalaje z kompasem i odręcznie narysowaną mapą zyskał moją wieczną sympatię; ja chciałam kiedyś pod Krakowem łapać stopa z kartką "Albania".), od gór, po morza, od Syberię po Bali i choć wyruszył ze szwedzkiej prowincji nie miał obaw przed zdobywaniem świata. W zasadzie użycie słowa "zdobywanie" nie oddaje w pełni tego, jak żyje Allan; on podąża od miejsca do miejsca porywany zbiegiem okoliczności, łutem szczęścia, pechem, czy jak to tylko - w zależności od sytuacji - nazwać.

Allan stulatek żyje tak samo barwnie, jak wówczas gdy był młodszy. Dość powiedzieć, że w prasie ukazują się nagłówki o tym, iż dziarski starszy pan winien jest potrójnego morderstwa.

Książka jest napisana tak, że nie ma się chęci na nic poza jej czytaniem. Ironia, ów wycyzelowany humor jakim Jonas Jonasson posługuje się opowiadając historię Allana i jego przyjaciół, sprawia, że lektura powieści zapewnia dobry nastrój. Podczas lektury zdążyłam polubić bohaterów (tak, nawet Ślicznotkę), a rozstanie z nimi sprawiło mi przykrość.

Zdecydowanie polecam:-)

Magda Fres. Bulgur.

2012-01-26T10:48:00.006+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Foka

Izka jest osobą totalną. Dokonuje selekcji w tym, co jest modne i wybierając jeden z trendów zapada się w nim, daje się mu pochłonąć, podporządkowuje każdy aspekt swojego życia temu, co wybrała. Tak było z makrobiotyką i zasadami Pięciu Przemian. Tak jest z książką "Zmierzch" zaczynającą serię literacką..

Szukam formy. Z tego akurat świetnie zdaję sobie sprawę, że mojemu życiu formę nadają powieści. Każda z nich kształtowała moje życie, odkąd tylko nauczyłam się czytać. [s. 6]

Fascynacja postacią Belli powoduje, że bohaterka książki przyjmuje cechy nastolatki zakochanej w wampirze. Szuka ubrań podobnych do tych opisanych w powieści, w jej menu śniadaniowym pojawiają się płatki z mlekiem, bo takie jada Bella, kupuje na allegro odtwarzacz CD, by, jak ulubiona bohaterka, słuchać muzyki leżąc w łóżku.

Izka ze swojego zapatrzenia w Bellę wytrącana jest przez dwóch młodych mężczyzn. Eryk jest pewny siebie, pochodzi z majętnej rodziny, przyzwyczajony do tego, że dostaje to, po co sięga. Alan prezentuje zupełnie inny, niż Eryk, typ wrażliwości - jest chłopcem, który potrafi stworzyć atmosferę serdeczną, przyjacielską, a przy tym bardzo lubi Izkę, akceptuje jej dziwactwa i troszczy się o nią. Ku komu silniej bije serce Izki?

Magdzie Fres udało się dobrze sportretować rozterki nastolatki, poszukiwania tożsamości, walkę o akceptację rówieśników, ale także o samoakceptację. Na tyle dobrze, że wielokrotnie podczas lektury westchnęłam z ulgą ciesząc się, iż wiek w jakim jest Izka mam już dawno za sobą:-)

Do podsunięcia nastolatkom. Zdecydowanie.

P.S. Bardzo polubiłam babcię Alana.

Balsam dla Duszy miłośnika kotów.

2012-01-25T17:31:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Rebis

Historie o kotach mają to do siebie, że ilu ludzi, ile kotów, tyle wzruszających historii. W ludzkich losach próbujemy zazwyczaj dostrzegać pewną prawidłowość, powtarzalność, by nie rzec - schematyczność, na życie czworonożnych przyjaciół (także psów) patrzymy odmiennie niż na ludzkie. Gotowi jesteśmy przypisywać zwierzętom mistyczne, nadprzyrodzone moce, niewyobrażalną wręcz dla ludzkiej świadomości mądrość, a nawet pewną zdolność podporządkowywania sobie ludzi i innych zwierząt.

Teksty zebrane w "Balsamie..." to historie współistnienia kocio-ludzkiego opowiedziane przez tych, którzy z kotami mieszkali lub wciąż mieszkają. Nie sposób spośród nich wybrać tych, o których warto wspomnieć, bo w zasadzie każda z opowieści wskazuje na niezwykłość kociego towarzysza, na jego przebiegłość, mądrość, oddanie. Niemniej wyraźnie z tekstów wyłania się miłość jaką ludzie darzą swoje koty.

Lektura wzruszająca. I w zasadzie czytana po to, by się upewniać, że koty są ze wszech miar warte naszego uznania i troskliwości. Nawet jeśli niektórzy próbują temu zaprzeczyć...

Anna Łacina. Czynnik miłości.

2012-01-25T11:33:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Napisanie zajmującej powieści młodzieżowej, wyjaśniającej jakby przy okazji czym jest hemofilia i czemu życie osób z hemofilią jest utrudnione w Polsce, jest prawdziwym majstersztykiem.

Partycja mieszka w zamożnym domu, którego funkcjonowanie podlega zachciankom i interesom pana i władcy, czyli ojca Patrycji. Ojciec robi karierę i robi ją w przedziwny, by nie rzecz szlachciursko-polski , sposób poprzez goszczenie tych, co trzeba, "załatwianie" tego, co trzeba i wszelkie możliwe czynności balansujące na granicy dobrego smaku i prawa. Mamie Patrycji i jej samej pozostaje podporządkowywanie się decyzjom ojca.

Do niewielkiego domku zlokalizowanego na terenie posiadłości zamieszkiwanej przez rodzinę Patrycji pewnego dnia wprowadza się oszałamiająco przystojny i tajemniczy chłopak. Dziewczyna, zafascynowana powieściowo-filmową serią "Zmierzch", dostrzega w chłopaku podobieństwo do Edwarda Cullena i próbuje odgrywać rolę Belli. Literacki pierwowzór jest jednak naiwną opowieścią wobec tego, co dzieje się między Patrycją a Erykiem.

Dobrze się czytało.

Katarzyna Michalak. Powrót do Poziomki.

2012-01-24T17:26:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literackie

Po "Roku w Poziomce" przyszedł czas na "Powrót do Poziomki". Kilka miesięcy jakie minęło od lektury pierwszej książki sprawiło, że trudno było mi wczuć się w atmosferę powieści.

Ewa szuka dla Julii niani. Witold wyjeżdża na kontrakt do Seulu. Andrzej, w którym nieustająco podkochuje się Ewa, ma żonę i z tą żoną jest szczęśliwy. Karolina, zaaferowana zagrożoną ciążą, nie dostrzega zauroczenia Ewy swoim mężem i traktuje główną bohaterkę po przyjacielsku.

Albo znacząco zmienia mi się gust czytelniczy, albo trafiam ostatnio na książki, które nie do końca mnie przekonują. Akcja "Powrotu do Poziomki" wydała mi się nazbyt chaotyczna, bohaterką chętnie potrząsnęłabym z całej siły w celach uspokojenia wybujałego ego i zdławienia rozbestwienia emocjonalnego. Ewa jest irytująco zapatrzona w siebie, a przyzwyczajona do zdobywania tego, o czym marzy, beztrosko sięga po coś, co powinno być dla niej zakazane.

Pewnie, powodowana ciekawością, sięgnę po kolejne książki Katarzyny Michalak. Tylko, czy ciekawość zastąpi zainteresowanie?

Ewa Nowak. Dane wrażliwe.

2012-01-24T10:24:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Egmont

Książki Ewy Nowak czytam, bo lubię jej sposób pisania i wrażliwość z jaką jej bohaterowie postrzegają świat.

Ninie Petrykowskiej w banalnie prosty sposób przychodzi mijanie się z prawdą. Tu powie coś o chłopaku, tam nazmyśla w innej sprawie, zerkając na koleżanki szepnie to i owo, gdy nagle dopadnie ją strach. W tej sytuacji Nina też radzi sobie nieźle; wypieranie różnych rzeczy ze świadomości dziewczyna ma opanowane do perfekcji.

Autorka w przekonujący sposób pokazuje w jaki sposób rzeczywistość wykreowana przez kłamstwa zaczyna przerastać bohaterkę, jak to, co powiedziała,wraca do niej zwielokrotnione. Drugą, bardzo istotną, kwestią poruszoną w książce, jest kwestia funkcjonowania w społeczeństwie (a szczególnie w rodzinie) dorosłych niepełnosprawnych.

Jeśli chcecie młodym ludziom wyjaśnić znaczenie przysłów "kłamstwo ma krótkie nogi" i „słówko wyleci wróblem, a powróci wołem” podsuńcie im książkę "Dane wrażliwe". Zrozumieją.

Jayne Ann Krentz. Pensjonat Maggie.

2012-01-23T18:48:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Mira

Pewien zgorzkniały detektyw dostaje nietypową propozycję. W zamian za utrzymanie ma sprawdzić kto i w jaki sposób chce zaszkodzić pensjonatowi Peregrine Manor. Josh January pewnie zlekceważyłby propozycję, ale z ostatniej akcji wyszedł poturbowany i odpoczynek jest tym, co z pewnością mu się przyda. Na miejscu okazuje się, że pensjonat zamieszkują oprócz właścicielki starsi rezydenci, a ona sama - choć szalenie pociągająca - jest, zdaniem detektywa, trudna w kontaktach.

Trafiłam na "Pensjonat Maggie" przeczytawszy zapowiedź. Fabuła wydała mi się interesująca i choć wiedziałam, że spodziewać się mogę lektury lekkiej, zostałam zaskoczona.

Podstawy fabularne powieści Jayne Ann Krentz stanowią wcale udany zalążek powieści. On - detektyw po przejściach. Ona - wiedziona poczuciem obowiązku i miłością do pensjonatu walcząca o niego wszelkimi znanymi sobie środkami. Spotykają się, by działać na rzecz wspólnej sprawy, a ich znajomość rozkwita pod czujnym, acz rozbawionym, spojrzeniem przyjaciół. Ku mojemu żalowi powieść potoczyła się wg najprostszych schematów. Z tak przyjemnego pomysłu wykluła się treść prosta, pozbawiona głębszych emocji, rozbudowanych postaci bohaterów. Co gorsza, w dwóch miejscach brakowało mi czegoś, tak jakby tekst był czyimś zdaniem zbyt obszerny i postanowiono wyeliminować kilka scen.

Maggie i Josh chwilami zachowywali się niezbornie, jakby przecząc swoim wcześniejszym słowom, czynom. Huśtawka nastrojów jaka opanowała obydwoje bohaterów byłaby łatwiejsza do zrozumienia, gdyby ich postacie zbudowane były pełniej.

Rozumiem, że charakter serii nie zakłada pogłębionych psychologicznie postaci bohaterów, szerokiego tła obyczajowego i tego wszystkiego, co sprawia, że mamy czas, by poczuć się związanymi z czytana powieścią. I choć przyjmuję, że czasami potrzebuję książki lekkiej, "Pensjonat Maggie" okazał się być zbyt lekki.

Złota Zakładka 2012

2012-01-23T14:07:00.000+01:00

Przyszła pora, by powrócić do tematu naszych blogerskich, nagród literackich. Podobnie jak w ubiegłym roku finał naszej pracy - wręczanie nagród odbędzie się podczas Targów Książki w Katowicach, 8 września 2012 roku. Ale zanim nastąpi wrzesień czeka nas dużo pracy...

Zapraszam na forum, gdzie jest miejsce na wskazywanie tego, co warto poprawić, na dyskusję o kategoriach w jakich chcemy nagradzać książki i na wszelkie rozmowy o tym jak podkreślić nasze blogerskie znaczenie w świecie zwanym rynkiem książki.

A gdyby ktoś zapomniał jak było w minionym roku i skąd w ogóle idea Nagrody Blogerów Ksiązkowych - zapraszam na stronę.

Małgorzata Strękowska-Zaremba. Detektyw Kefirek rozgryza prawnusia.

2012-01-23T10:37:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo W.A.B.

Moje pierwsze spotkanie z detektywem Kefirkiem uznaję za udane. Nadaktywne śledczo dzieciaki, sąsiedzi, którzy wzajemnie się znają i lubią, troskliwe babcie, zapracowani rodzice, przyjaciele związani wspólna ideą to świat, którego wokół nas coraz mniej i chwała Małgorzacie Strękowskiej-Zarębie za to, że postanowiła opisać kilka dni z życia mieszkańców ul. Krótkiej.

Podczas nieobecności jednej z sąsiadek Jasiek zauważył, że na jej domu, jacyś mężczyźni montują "satelitę". Nie byłoby to aż tak dziwne, gdyby nie fakt, iż Pani Elżbieta, zwana Księżną, nie posiada telewizora. Bystrym dzieciakom udaje się zdobyć informację o tym, że ich sąsiadka jest spadkobierczynią znacznego majątku, a z tego wysnuwają wniosek, że ktoś chce Księżną owego bogactwa pozbawić.

Śledztwo odbywające się w przeddzień testów szóstoklasisty i prowadzone w tajemnicy przed dorosłymi (którzy jak wiadomo - potraktowaliby lekceważąco sprawę) to wyzwanie, z którym dzielni młodzi ludzie radzą sobie... dobrze. Więcej pisać nie będę, choć kusi:-)

Kim jest tajemniczy prawnuś? Kto nosi wdzięczne imię Emilek? Dlaczego Młodszy Kefirek uznany został za sadystę? Odpowiedzi na te pytania (i wiele innych informacji) znajdziecie w powieści "Detektyw Kefirek rozgryza prawnusia".

Roland Brown. Motocykle wczoraj i dziś.

2012-01-22T15:40:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Olesiejuk

Dawno temu marzyłam o podróżach motocyklem i podśpiewywałam "Harley mój" z liderem zespołu Dżem. Dziś już polubiłam cztery kółka, ale wciąż mam sentyment do motocykli. Efektem tego sentymentu jest goszczący na blogu album przedstawiający historię jednośladów.

Autor książki zabiera nas w podróż do początków XX wieku. Przedstawiając pierwsze motocykle nakreśla podstawy fascynacji motoryzacyjnej skupiającej się na dwóch kółkach. Przytacza opisy pierwszych motocykli, w tym na przykład Harleya-Davidsona F11, który osiągał maksymalną prędkość 95 km/godz.

Każdy z motocykli (rozdziałów jest 7, a w każdym opisano kilkanaście modeli) jest sportretowany na fotografiach, a w ich opisie, oprócz tabeli z parametrami danego modelu, przedstawiona jest wyczerpująco historia stworzenia konkretnego modelu, jego zastosowania, procesy udoskonalające.

"Motocykle wczoraj i dziś" to bogate źródło wiedzy o tym szczególnym wycinku historii motoryzacji. Do oglądania, czytania, zachwycania się wielokrotnego.

Mariusz Niemycki. Ktoś bardzo podejrzany. Policjanci i złodzieje.

2012-01-22T10:12:00.040+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Skrzat

Kolejne dwie książki z serii Piątka w Bukowej Góry zabiera nas w czasy beztroskiego dzieciństwa, wakacji i pozwala nam zajrzeć w relacje między kilkorgiem zaprzyjaźnionych młodych ludzi.

W Bukowej Górze pojawia się ktoś bardzo podejrzany podający się za kolegę z lat szkolnych taty Basi i Maćka. Równie ważną, a może i ważniejszą sprawą - przynajmniej w opinii Baśki - jest to, komu Patryk podarował bursztynowy prezent przywieziony z wakacji w górach. Młodzi ludzie ochoczo tropią tajemnice - nieco z zamiłowania, a nieco dla zabicia nudy.

W "Policjantach i złodziejach" dzielni detektywi z Bukowej Góry okazują się być zbyt mało sprytni jak na towarzystwo z jakim przyszło im się stykać. Młodzi ludzie chętnie angażują się w śledczą pracę, a gdy ktoś wabi ich obietnicą edukacji związanej z ich pasją tracą czujność. Na szczęście ktoś kogo uważają za nieprzyjaciela okazuje się być przyjacielem i dobre imię Piątki z Bukowej Góry pozostaje niezagrożone.

Książki Mariusza Niemyckiego czyta się doskonale. Akcja jest wartka, dzieciaki entuzjastyczne i rozbrajająco zafascynowane różnymi tajemnicami, rojące czasami coś nierealnego, ale i też mające intuicję detektywistyczną. "Piątka z Bukowej Góry" to dobrej klasy literatura przygodowa.

Mika Waltari. Złotowłosa.

2012-01-21T22:56:00.001+01:00

Wydane przez

Państwowy Instytut Wydawniczy

W tomie "Złotowłosa" zgromadzono cztery mikropowieści fascynującego fińskiego pisarza traktujące o różnych obliczach miłości.

Tytułowa powieść opowiada historię młodej, pięknej kobiety, która wywodząc się ze rodziny o wątpliwych postawach etycznych. Ów kulturowy, czy moralny ciężar determinuje wybory Złotowłosej, jej zachowanie, dążenia, a wreszcie - czyny.

Kobieta z ciemności zjawia się w pewnym gospodarstwie nie wiedząc skąd jest, kim jest, nie znając swojego imienia. Uciekając ze szpitala trafiła do domu starszego, samotnego mężczyzny wiedziona instynktem, a może mimowolna pamięcią. Początkowa złość mężczyzny zamienia się w sympatię, przerażenie i wreszcie zgodę na to, co dzieje się z nim i odwiedzająca go kobiet.

W Zapachu kaliny ważną role odgrywają wspomnienia. Narrator gubi się między kobietą, którą ma przy sobie, a tą, która wyłania się ze starych listów, marzeń i wspomnień. Nie mogąc się uwolnić od dawnej miłości traci powoli zainteresowanie kobiety, która chciała z nim być.

W białym winie było ci do twarzy [s. 166]

Panna van Brooklyn, tytułowa bohaterka, to zarozumiała, pewna siebie nastolatka, której jedyną pasją jest dręczenie mężczyzn. Niczym Lolita Fine van Brooklyn celnie używa swoich atrybutów, wykorzystuje na ile się da zainteresowanie mężczyzn i bawiąc się ich uwagą szkodzi chyba jednak sobie niż im.

Mikropowieści Mika Waltari'ego są zdumiewająco inne od tych z jego książek, którego dotychczas przeczytałam. Mimo, że ich akcja, podobnie jak powieści opisujących wydarzenia z Helsinek komisarza Palmu, dzieje się w czasach współczesnych pisarzowi, z tekstów zgromadzonych w "Złotowłosej" wyłania się smutek, brak poczucia nadziei, a miłość portretowana w tych tekstach ma gorzki posmak i nie nosi w sobie przekonania o szczęściu.

Dorothy Howell. Torebki i morderstwa.

2012-01-21T12:15:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Bellona

Mimo całego mojego umiłowania prozy Mika Waltariego potrzebowałam zrobić przerwę. Szukałam czegoś lekkiego, niezobowiązującego, czegoś co da się przeczytać w jeden wieczór. Mój wybór padł na książkę o maniaczce torebkowej, która szuka zabójcy.

Haley Randolph wydaje bajońskie sumy na torebki. Zna każdy model, każdego liczącego się projektanta, potrafi po jednym spojrzeniu wydać opinię na temat oryginalności danej torebki i w ogóle - jest torebkową świrfanką. Jednak to, ile chciałaby wydawać i ile wydaje, nijak się ma do tego, ile Haley zarabia. Praca w księgowości kancelarii prawniczej pozwala jej co prawda na pewną swobodę finansową, ale w pewnym momencie okazuje się, że debety na koncie i kartach trzeba spłacić i Haley znajduje dodatkową pracę w jednym z marketów. Pracuje niechętnie i gardząc swoim zajęciem do chwili, w której znajduje jednego z szefów sklepu martwego. W tym samym czasie traci pracę w Pike Warner i rzuca się w wir śledztwa, a właściwie dwóch.

Trudno polubić Haley Randolph - jest egoistką, zapatrzoną we własne ego, przyzwyczajoną do dużych pieniędzy i traktującą innych jak istoty niższego gatunku. Nawet jej zauroczenie mężczyzną chwilami przegrywa z potrzebą pokazania swojej wyższości. Zdarza się jednak, i to trzeba zaliczyć jej na plus, potraktować koleżanki z pracy po ludzku.

"Torebki i morderstwo" czyta się sprawnie, choć chwilami można odczuć dyskomfort z powodu nierównego prowadzenia fabuły. Są fragmenty nieco słabsze, dla których trudno znaleźć uzasadnienie, ale są i takie, które swą błyskotliwością dodają uroku postaci Haley.

Od książki Dorothy Howell dostałam to, czego szukałam - niezobowiązującą historię do przeczytania w jeden wieczór.

Miłość we Wrocławiu.

2012-01-20T18:29:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo EMG

Truizmem byłoby twierdzenie, że zbiory opowiadań są zawsze trudne w ocenie, bo mimo jedności tematyki (i jak w tym przypadku) miejsca każdy z pisarzy decydujących się na pisanie tematyczne ma swój styl, swój sposób postrzegania i realizowania tematu.

"Miłość we Wrocławiu" to okazja by piętnaścioro pisarzy, znanych pisarzy, stworzyło teksty o miłości w mieście nad Odrą. Mieście, którego historia nie jest łatwa, które pobudza wyobraźnię i którego charakter ma duży wpływ na jego mieszkańców i ich wzajemne relacje.

Nie będę opisywała tego, co który z autorów o miłości napisał i jak ową miłość rozumie, bo to doskonale zrobiono na stronie wydawnictwa, ale napiszę - podobało mi się. Przyznaję jednak od razu, że co do Wrocławia i miłości jestem zupełnie nieobiektywna. Dzięki lekturze spotkałam się z autorami, których cenię, a których, moim zdaniem, czytam zbyt rzadko, ale i poznałam tych, z których prozą dotychczas nie miałam okazji się zapoznać, a którzy zaintrygowali mnie na tyle, by chcieć pogłębić znajomość.

Eva Ibbotson. Pies i jego chłopiec.

2012-01-20T09:59:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Egmont

w serii Księżycowy Kamień

Z pewnością znacie dzieci, które maja wszystko. W zasadzie owo "wszystko" nie obejmuje tylko jednego - uwagi i troskliwości rodziców. Takim chłopcem jest Hal, bohater książki Evy Ibbotson. Wydaje się, że chłopiec otoczony luksusami i najdroższymi zabawkami powinien być szczęśliwy. Jednak nie jest, a powodem tego jest jego wielkie niespełnione marzenie; Hal chce mieć psa. Na dziesiąte urodziny tata daje mu psa. Szkoda tylko, że nie wspomina, iż jest to pies wypożyczony, który po trzech dniach musi wrócić tam skąd go przywieziono.

To cudowna, na poły magiczna opowieść o miłości i odpowiedzialności. Historia o chłopcu wędrującym w towarzystwie psów pobudza wrażliwość, przekonuje o potrzebie walki o swoje szczęście i potwierdza to, o czym pisał de Saint-Exupery; oswoiwszy coś stajemy się za to odpowiedzialni.

"Pies i jego chłopiec" to książka, przy której można płakać. Myślę, że warto czytać ją razem z dzieckiem, by pomóc mu zrozumieć emocje rodzące się podczas lektury.

Szewach Weiss, Tomasz Dostatni OP. W dwóch światach.

2012-01-19T17:37:00.020+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Kiedyś, dawno temu, słuchałam w radiowej Trójce cyklicznych rozmów pewnej pani z Szewachem Weissem. Poglądy ambasadora Izraela w Polsce wydały mi się wówczas na tyle interesujące, by teraz sięgnąć po kolejne rozmowy Weissa, tym razem z zaprzyjaźnionym dominikaminem.

Jeśli ktoś szukałby w tej książce uporządkowania, sztywnego trzymania się tematyki zapowiedzianej w zaplanowanym odpowiednio wcześniej rozdziale - zawiedzie się. Panowie bowiem rozmawiają o rzeczach najróżniejszych, o tym, co w judaizmie i chrześcijaństwie determinuje człowieka, o tym, jak mamy, jako społeczeństwa i jednostki, żyć po tragediach będących naszym udziałem podczas II wojny światowej.

Lubię swobodny, nieuporządkowany styl rozmowy przedstawione w książce. Umiem wyłowić sobie z niego rzeczy dla mnie istotne i cieszy mnie odkrywanie smaczków w tym, co mówią rozmawiający panowie. A to jak silnie związany jest Izrael z Polską uświadomiła mi ta rozmowa cytowana przez Szewacha Weissa:

I wtedy premier Ehud Barak zaproponował mi "Szewach, Ty będziesz moim ambasadorem". Powiedział to premier, generał. Lubię go, to mój przyjaciel. "W Berlinie - na przykład" Odpowiedziałam: "Jeszcze nie czas. Moja córka tak, ja jeszcze nie." A potem on mówi mi: "W Moskwie - może". Odpowiedziałem: "W Moskwie - może". (...) Ja mówię Barakowi "Nie, jak chcę do Warszawy". On na to odpowiada: "Zwariowałeś?" A ja się go pytam: "Ehud, gdzie się urodziła Twoja mamusia?", on mówi mi: "W Warszawie". I wtedy wszystko zrozumiał. [ss. 61 - 62]

Koniec książki to felietony zamieszczone naprzemiennie - raz tekst Weissa, raz Dostatniego. Stanmowią doskonałe uzupełnienie wcześniejszych rozmów będąc dialogiem felietonistów na łamach dostępnych sobie mediów.

Pozostaję pod dużym wrażeniem.

Elsa Beskow. Zimowa wyprawa Ollego.

2012-01-19T10:12:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zakamarki

W otoczeniu śniegu dobrze się czyta historię Ollego, chłopca, który dostał nowe narty i nie mógł się doczekać białej zimy. Gdy już spadł śnieg, Olle przypiął nowe narty i pojechał do lasu, by tam - zachwycony aurą - zawołać Dziękuję, dobry Królu Zimy, że nareszcie przybyłeś! I dalej - jak w bajce - chłopiec spotyka Wuja Szron, Ciotkę Odwilż, odwiedza Króla Zimy w jego pałacu i doskonale bawi się na śniegu i śniegiem.

Elsa Beskow, znana polskim czytelnikom dzięki "Słonecznemu jaju" stworzyła kolejną baśniową opowieść. Olle to szczęśliwe dziecko, dziecko, którego świat realny przenika się ze światem magicznym, i który czerpie radość z owego przenikania się światów.

Zimowa aura pozwala uwierzyć, że wszystko - nawet to najbardziej niespodziewane i niezwykłe - jest w zasięgu naszych rąk, że spełnianie marzeń jest możliwe.

Lois Battle. Pensjonat.

2012-01-18T18:10:00.018+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literackie

Bohaterowie "Pensjonatu" to ludzie tacy jakich wielu. Starsza pani, której córki rozjechały się w różne strony, a mąż od dawna nie żyje, jej siostra - nieco uciążliwa dla otoczenia z racji swoich przechwałek i wieszczącego tonu, wspomniane córki Josie, które znacząco różnią się od siebie, przyjaciółki Josie i jej znajomi równie dobrze jak karty książki mogli by zapełnić sąsiadującą ulicę. Dzięki książce Lois Battle podglądamy ludzi takich, jak my i dostrzegamy rzeczy, które trudno byłoby nam dostrzec we własnym życiu.

Fascynujące w tej książce było to, że autorka opowiadając nam historię swoich bohaterów nie dąży do stopniowania napięcia, nie stosuje klasycznych zasad - dążenia do punktu kulminacyjnego, jego osiągnięcia oraz gwałtownego opadania napięcia. Nie, Lois Battle po prostu opisała czyjeś życie, z jego wszelkimi miłym i mniej miłymi cechami i zrobiła to tak udanie, jak gdyby siedziała z lornetką przy oknie podglądając codzienność mieszkańców domu z przeciwka.

Rolf Toyka. Uwaga, budowa!

2012-01-18T10:17:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Media Rodzina

Rodzice Marka kupili ziemię i będą budowali na niej dom. Działka, na której ma stanąć nowy dom Marka mieści się między innymi domami i na razie jest na niej nieczynna od dawna stacja benzynowa. Stację należy zburzyć, a później rozpocząć mozolną, ale i satysfakcjonującą pracę nad tym, by z niczego stworzyć miejsce będące spełnieniem marzeń Marka i jego rodziców o tym, jaki jest wygodny i funkcjonalny dom.

Rolf Toyka dał młodym (i nieco starszym) czytelnikom szansę na obserwowanie procesu powstawania domu. Od wyburzania pozostałości po stacji, po projektowanie, poprzez kolejne etapy wznoszenia ścian, aż do robót wykończeniowych Marek bacznie przygląda się pracy ekipy budowlanej, robi notatki, zdjęcia, rysunki, by zapamiętać jak powstawał jego dom. To, że o powstawaniu domu mówi kilkulatek, sprawia, iż całość staje się łatwiejsza do zrozumienia, a jego spojrzenie na zmiany zachodzące w powstającym budynkiem przekonują, że nie zawsze remont/budowa muszą być udręką, a co więcej - mogą być doskonałą zabawą i ważnym elementem w tworzeniu relacji rodzinnych.

"Uwaga, budowa!" zasługuje na pochwały nie tylko za treść, ale także za sposób w jaki została wydana. Każda ze stron ma skrzydełko, w którym skrywają się istotne, rozrysowane graficznie, wiadomości dotyczące budowy domu.

Książka warta jest polecenia. A wszystkim tym, którzy planują remont i/lub budowę pozostaje życzyć, aby trafili na takich pracowników jacy opisani zostali w książce:-)

Adrianna Ewa Stawska. Karmiąc zło.

2012-01-17T16:24:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Pi

Pierwsza książka Adrianny Ewy Stawskiej zabrała mnie na ukochane Wigry, w drugiej autorka stworzyła czytelnikom szansę na wejście w świat celebrytów kulinarnych. Jeden z nich, znany, wielbiony i majętny, kucharz (wypada użyć takiego określenia?) umiera nagle podczas przyjęcia fetującego zakończenie pracy nad nagraniami do programu rozrywkowego.

Leon Antałowicz i Czesław Wituła prowadzący śledztwo różnią się tak bardzo, jak tylko przyjaciele mogą się różnić. Dzieli ich poczucie obowiązku, poczucie estetyki, sposób bycia. Te właśnie odmienne osobowości spajają ich w całkiem zgrany duet, a to dobrze służy rozwiązywaniu zadań jakie przez sympatycznymi warszawskimi policjantami stawia życie.

Czyta się sprawnie, przyjemnie. Formuła publikacji w serii super kryminał nie sprzyja wydaniu dopieszczonemu edytorsko, ale idealnie nadaje się na książkę torebkowo-podróżną.

P.S. Od dziś w kioskach druga książka z tej serii - "Zły sen" Jacka Krakowskiego.

Hervé Tullet. Naciśnij mnie.

2012-01-17T09:57:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Babaryba

Chciałabym oznajmić wszem i wobec, że Hervé Tullet wielkim artystą jest, a jego książka - wydana w Polsce niedawno - stanowi, szczególnie na tle książek zwanych interaktywnymi, a piszczącymi i grającymi, stanowi prawdziwy majstersztyk.

"Naciśnij mnie" opiera się na prostym pomyśle. Na każdej stronie jest obrazek i instrukcja tego, co z danym obrazkiem trzeba zrobić (dwujęzyczna: polska i francuska). Niby proste, a tak fascynujące, że testowi książki poddajemy wszystkich odwiedzających nas gości, bez względu na ich wiek, i wszystkim zabawa z książką sprawia ogromną radość.

Wyobraźcie sobie zatem kolejne osoby, które naciskają barwne plamy, dmuchają na karty książki, potrząsają książką, obracają nią to w prawo, to w lewo, a robią to z podejrzliwością, rosnącym uśmiechem i ciekawością. Przekonana jestem, a moje przekonanie wspiera fakt, że książka znajduje się na listach bestsellerów już w ponad dwudziestu krajach, że podobnie jak dorosłym "Naciśnij mnie" spodoba się dzieciom.

Jeśli cenicie sobie mądre, uczące kreatywności książki koniecznie sprezentujcie dzieciom (i sobie) "Naciśnij mnie".

Mika Waltari. Błąd komisarza Palmu.

2012-01-16T21:22:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literackie

Ze smutkiem przyjęłam przeczytana gdzieś wiadomość o tym, że Mika Waltari napisał tylko trzy książki, których bohaterem jest komisarz Palmu. Póki co - przeczytałam drugą i jestem nią zauroczona tak samo, jak pierwszą.

Gdy do policji dociera informacja o nagłej śmierci bogatego i dość nietuzinkowego mężczyzny na miejsce wydarzeń jedzie Palmu z nieodłącznym Virta. W domu zmarłego znajduje się sporo osób, które - już po pierwszych rozmowach - wydaja się być żywotnie zainteresowane Bruno Rygseckiem i jego sposobem bycia. Mimo psychologicznych tropów podsuwanych przez młodego policjanta komisarz twardo obstaje przy swoich przekonaniach i pogrąża się w wątkach niekoniecznie słusznych.

Przy czytaniu prozy Mika Waltariego ważna jest treść, ale o wiele ważniejszy jest sposób w jaki pisarz przedstawia świat.

Ponury, szary poranek jesienny, samotny dom, tak porażająco cichy pośrodku wielkiego miasta, więdnące na rabatach kwiaty - wszystko to wzbudziło we mnie złe przeczucia i po plecach przebiegł mi dreszcz. Zacząłem rozmyślać o pieniądzach, o rozkoszach i występkach, które do dziś oplatały to miejsce swoja aurą, zanim nagła śmierć jak nadziemska zemsta nie położyła wszystkiemu kresu. [ss. 17-18]

Oczywiście, Mika Waltari równie przejmująco i dokładnie jak uczucia i miejsca, opisuje ludzi. Autor ma tę niebywałą zdolność do portretowania, niczym fotograficznego, bohaterów opisywanych przez siebie wydarzeń. Smaku powieści dodaje fakt, iż po raz pierwszy została opublikowana w 1940 roku.

P.S. "Tydzień z..." wydłużył mi się znacznie ponad 7 dni. Teraz czytam "Złotowłosą", a przede mną jeszcze "Egipcjanin Sinuhe".

Diane Chamberlain. Prawo matki.

2012-01-11T19:04:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Sięgnęłam po tę książkę zwabiona tekstem Świetna powieść! Równie porywająca co książki Jodi Picoult. Sięgnęłam i teraz nie wiem, co mam z tym fantem zrobić...

Faktycznie - formuła książki przypomina te, które pisze przywołana pisarka. Historię rodziny Andy'ego Lockwooda opowiadają poszczególne osoby, a każda z nich zabiera głos będąc narratorem kolejnych rozdziałów. Śledzimy zatem losy Laurel, jej męża i dzieci, przedstawianych wielostronnie, a przez to - odsłaniających przed czytelnikiem wiele faktów, o których wiedzą tylko niektórzy z bohaterów.

I to podobieństwo do prozy Picoult oraz prowadzenie akcji powieści w sposób trzymający w napięciu, szczodrze sięgający do emocji czytelników, wzbudziło we mnie mieszane uczucia. Tym bardziej, że gdy zaczęłam czytać "Prawo matki" dowiedziałam się (O naiwności!) o programach, które piszącym scenariusze podpowiadają, co warto napisać, aby scenariusz był taki, jaki autor chciałby mieć. A może istnieją też programy, do których wrzucamy wytyczne i które "napiszą" za autora dobrze poukładany schemat powieści?

Przytłoczona powyższymi wątpliwościami nie umiem zdecydować, czy "Prawo matki" podobało mi się, czy też nie. Choć przyznam - czytało się błyskawicznie.

Paweł Beręsewicz. Zawodowcy.

2012-01-11T09:04:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

Zastanawiam się czasem, czy gdyby ktoś zrobił ankietę na temat: "O co najczęściej dorośli pytają dzieci na całym świecie?", to odpowiedź nie brzmiała by przypadkiem: "Kim chcesz zostać jak dorośniesz?". Mam wrażenie, że Paweł Beręsewicz mógłby się ze mną zgodzić i może właśnie dlatego napisał "Zawodowców"?

U Beręsewicza lubię to, że pisze dla dzieci, jak do ludzi. Z poczuciem humoru i fantazją bez granic. Co ważniejsze (dla mnie i może dla Was też?) autor używa żeńskich końcówek w nazwach zawodów. I co z tego? - ktoś zapyta. Ano to, że może dzięki temu, że dziś przeczytam mojej córeczce opowieść o informatyczce Irence lub przewodniczce Patrycji, to nikt nigdy jej nie wmówi, że jakieś zawody nie są "kobiece" i nie może być kim zechce.

Wszystkie historie z "Zawodowców" są nieco zwariowane i każda z nich kończy się radą od autora: "Radzę wam, zastanówcie się dobrze. Na waszym miejscu w ogóle bym nie dorastał". Jeśli lubicie pokazywać dzieciom ile różnych możliwości daje życie i zależy wam na tym, żeby nie trzymały się jedynie utartych schematów, przeczytajcie razem tę książkę! Co prawda istnieje szansa, że po lekturze ostatniego rozdziału pod tytułem "Pisarz Paweł", każde dziecko będzie chciało zostać pisarzem. Przeczytajcie sami, a przyznacie mi rację - taki pisarz to ma ekscytujące życie!

P.S. A Wy? Kim zostaniecie w przyszłości? ;)

Dennis Lehane. Mila księżycowego światła.

2012-01-10T17:14:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Z prozą Dennisa Lehane'a zetknęłam się w czasach przedblogowych i było to spotkanie na tyle udane, bym przeczytałam wszystko, co wydane tego autora w Polsce, nie tracąc zapału do kolejnych lektur. Udało mi się również obejrzeć dwie ekranizacje powieści Lehane'a, w tym "Gdzie jesteś Amando?", którego kontynuacją jest historia opowiedziana w "Mili księżycowego światła".

Angie i Patrick czternaście lat wcześniej szukali czteroletniej dziewczynki skradzionej z domu matki. Dziś po wielu latach znów zostają poproszeni o pomoc; szukanie młodej kobiety stanowi dla nich pewnego rodzaju zadośćuczynienie za pewne zło jakie wyrządzili dawniej. Detektyw i jego żona, starsi niż w chwili, w której poznali Amandę, stoją na życiowym rozdrożu zastanawiając się, czy warto w dojrzałym życiu wciąż otaczać się kryminalistami, stykać się ze śmiercią, brudem świata.

Dennis Lehane tworzy fikcję, która brzmi jak prawda. W której emocje bohaterów są niczym emocje czytelnika. Fikcję, która staje się podczas lektury wentylem bezpieczeństwa; zło z tej książki pozwala nam oczyścić się ze zła istniejącego w rzeczywistości.

Mika Waltari. Chiński kot.

2012-01-10T09:26:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Bona

Pewien młody kot mieszkający nieopodal Błękitnej Rzeki zasłyszał rozmowę Manda-rynów. Zdumiał go wielce przedmiot rozmowy, bo Manda-ryni opowiadali o państwach, które nie są Chinami, rzekach, które nie są Błękitną Rzeką i o wielu innych miejscach, które nie są miejscami znanymi bohaterowi opowieści. Kot zamyślił się i zatęsknił za nieznanym. A gdy dostrzegł statek zmierzający ku morzu wskoczył na niego i tym jednym skokiem wyruszył w długą, pełną przygód i pouczającą podróż.

Interpretacji tej historii może być wiele. Pierwsza i najprostsza - to opowieść o podróżującym kocie. Kolejna sugerować może, iż jest to literackie zobrazowanie przekonania, że dobrze jest wracać do domu. Trzecia i ta, która mnie odpowiada najbardziej, choć wydawać się może nadinterpretacją w kontekście tego, że "Chiński kot" jest książką dla dzieci, stanowić będzie metaforę życia ludzkiego.

Chiński kot, inteligentny i z natury skromny, dąży do zaspokojenia ciekawości świata, wkracza w ów świat odważnie i jednocześnie z pokorą. Wyrusza w nieznane, opierając się tylko na tym, co zasłyszał. Wędruje zmagając się z niebezpieczeństwem, głodem, gnany pragnieniem Poznania. Ciekaw nowych kultur, nowych postaci docenia to z czego się wywodzi. Poznawszy ocenia, co ważne i z ulgą powraca do domu, by zaznać spokoju.

Nie ma bowiem na świecie zajęcia bardziej uszczęśliwiającego niż siedzenie nad rzeką, snucie marzeń i ssanie dużego palca u nogi. Do tego potrzebne jest jednak osiągnięcie szczególnego stanu ducha zrodzonego dzięki długotrwałym rozmyślaniom i spożywaniu kwiatu lotosu - i nie każdy jest w stanie posiąść ten wyższy rodzaj szczęścia. Udaje się to tylko duszom szczególnie leniwym i spokojnym, które wzniosły się ponad wszystkie walki i dążenia tego świata. [s. 43]

Mika Waltari. Cztery zmierzchy.

2012-01-09T16:22:00.048+01:00

Wydane przez

Państwowy Instytut Wydawniczy

"Cztery zmierzchy" to książka, która zmieści się do każdej torebki i do kieszeni marynarki. To książka, w której dobrze jest się zaczytać, z którą trudno się rozstać i która pochłania.

Pewien mężczyzna, który niegdyś fabrykował gwoździe miał dobrą żonę, udaną córkę, która hodowała króliki, i wiernego psa, co nocami strzegł domu [s. 5]. Fabrykę porzucił, by pisać. Życie pisarza toczyło się powoli i jedynie ów przymus pisania, nachodzące go postacie z przyszłych książek sprawiały, że musiał znaleźć odosobnienie, by oderwać się od wszelkiej codzienności, by oddać się tylko pisaniu, a w zasadzie słuchaniu historii opowiadanych przez nawiedzających go Egipcjan i zapisywaniu tychże opowieści.

Dziwna to książka. Niby biograficzne impresje, niby fabuła przedstawiająca pobyt pisarza na wsi, a to wszystko przeplecione rozmowami z kotem, obserwacjami popadającego w chorobę psychiczną psa, korespondencją z przyjaciółką, u której narrator przypadkowo zostawił serce, wsłuchiwaniem się w słowa świniarki. Do tego jeszcze dochodzą wspomniani już Egipcjanie, którzy nachodzą, ku jego złości, narratora, a z którymi się ostatecznie autor zaprzyjaźnia ceniąc sobie ich obecność.

Z mieszaniny, z tego, o czym powyżej wyrasta Książka. Zamknięta w niepozornych okładkach kryje w sobie ważne słowa, poetyckość, której na próżno szukać w wielu dzisiejszych bestsellerach.

"Cztery zmierzchy" chciałabym Wam przeczytać; fragment po fragmencie dzielić się z Wami frazami sprawiającymi, że jakoś tak wokół robi się piękniej, spokojniej, inaczej. Czytać Wam jednak nie mogę, więc wybiorę jeden z urywków książki, by zacytować i z tym cytatem Was zostawię z nadzieją, że podobnie do mnie, rozsmakujecie się w prozie Mika Waltariego.

Bo noce były już zupełnie jasne, powierzchnia jeziora miała wtedy lustrzaną gładź, trzciny wznosiły się na mulistym wybrzeżu giętkie i zielone i nie było już dużej różnicy między nocą i dniem. Noce te rozpalały we mnie gorączkę pracy i dużo słów rzucałem na biały, miękki papier. Prawda jest, że pisałem wiele rzeczy zbędnych, ale jeśli wyjść z założenia, że w zasadzie słowa pisane w ogóle są zbędne, to najlepiej skończyć z pisarstwem i pozostać na zawsze fabrykantem gwoździ. Nie jest to wcale najgorsze wyjście, bo fabrykant gwoździ zaoszczędza sobie sporo smutku i rozczarowań, męki i tęsknoty i nie musi znosić upokorzeń albo być wiecznie niezadowolonym z siebie i żyć w ciągłej sprzeczności między ciałem i duchem, lecz prowadzi spokojny i syty żywot własnie wtedy, gdy zdolny jest produkować choćby gwoździe do trumien. [ss. 57-58]

Ludwik Cichy. Kolorowe liczenie.

2012-01-09T10:54:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Wilga

Uwielbiam książki, które uczą nie wiadomo kiedy. Przyznajcie sami, czy można lepiej nauczyć dzieci cyfr pokazując im, że 2 to łabędź, 9 to 6, które stanęło na rękach, a 5 to trupa aktorska z teatrzyku 'Pięć palców'?

Autor przedstawia czytelnikom liczby od jednego do dziesięciu. Każda liczba opisana jest odpowiednim wierszykiem ("Cześć, jestem sześć!"), a obok niego pokazany jest sposób zapisu. Wszystko kolorowe, zabawne i duże (co przy nauce pisania cyfr może okazać się naprawdę ważne). Bardzo podoba mi się końcowa historia o urodzinowych ciastkach i gościach, który po kolei je zjadają (nauka liczenia od dziesięciu do zera).

"Kolorowe liczenie" to druga, po "Kolorowym alfabecie" książka z serii napisana przez Ludwika Cichego. Warto mieć obie, bo dzięki nim - i dla nas i dla naszych dzieci nauka będzie przyjemnością i zabawą.

Pressje. Teka 25.

2012-01-06T09:47:00.002+01:00

Teka XXV nosi tytuł „I - serce oplecione cierniem – Lewica” :-) i traktuje o lewicy, o lewicowym myśleniu i o tym, jak sobie radzić w świecie, w którym za dopuszczeniem Bożym porobiło się tak, że istnieje lewica.

Tom zaczyna się od tekstu autorstwa Michała Zabdyr-Jamróza zatytułowanego „Dlaczego prawica powinna kochać lewicę”? Kto ciekaw, co Zabdyr-Jamróz ma do powiedzenia w kwestii tego, dlaczego prawica powinna kochać lewicę, niech czyta Zabdyr-Jamróza. Ja przeczytałam :-)

A znowu Grzegorz Lewicki pisze tekst pod tytułem „Teoria krytyczna albo śmierć. Dlaczego powinniśmy mówić Marksem?” Jeśli chcecie wiedzieć, dlaczego powinniśmy mówić Marksem, czytajcie Lewickiego :-)

Nie lenię się i nie z powodu lenistwa każę czytać teksty, zamiast napisać trochę o tym, co w tych tekstach jest; idzie o to, że to dość dużo ważące teksty i nie da się ich opowiedzieć po łebkach. Spis treści ostatniego numeru jest tutaj. Widać od razu, że teka zawiera mnóstwo ciekawych rzeczy do czytania, z których kilka polecę.

Wojciech Czabanowski oraz Błażej Skrzypulec w tekście „Polityka epistemiczna” proponują zarzucić tradycyjne kryteria podziału na lewicę i prawicę, między innymi tzw. mapę Nolana. Autorzy prezentują pięć nowych kryteriów epistemicznych. Chodzi o to, że nowe kryteria nie dotyczą poglądów społecznych i politycznych, tylko pozwalają scharakteryzować sposób, w jaki ludzie poznają społeczną i polityczną rzeczywistość. Atutem tekstu jest to, że Czabanowski i Skrzypulec nie tylko pokazują teorię ale zgodnie ze swoimi kryteriami opisują podmioty takie jak PiS, PO, Gazeta Wyborcza, Krytyka Polityczna, pisma prawicowe, czyli Frondę, Christianitas, Arcana itd., kwartalnik Nowy Obywatel oraz establishment liberalny. Możecie sprawdzić na ile zgadzacie się z opisem Czabanowskiego i Skrzypulca.

Krzysztof Mazur i Paweł Rojek przeprowadzili zajmującą rozmowę z prof. Hieronimem Kubiakiem. Ta rozmowa w druku ma aż 26 stron, ale to dobrze, bo to jest porządna rozmowa. Kubiak opowiada mnóstwo ciekawych rzeczy. Mówi o tym, że Rakowski powiedział mu, iż Jaruzelski dał Rakowskiemu do zrozumienia, że gdyby w grudniu 1981 roku weszli do Polski Rosjanie, to Jaruzelski popełniłby samobójstwo. A w latach sześćdziesiątych XX wieku, kiedy Kubiak był na studiach w USA, na spotkaniu ze studentami Aleksandr Kiereński, premier rządu Tymczasowego Rosji w roku 1917, a później Naczelny Wódz, powiedział tak: „Panie Kubiak, proszę się nie obrażać, ale prawda jest taka: między wielką Rosją a Niemcami nie ma miejsca dla niepodległej Polski”.

Na koniec kilka słów o tekście „Emancypacja In statu nascendi”. Błażej Skrzypulec najpierw stwierdza, że w sporze o moralna dopuszczalność aborcji obydwie strony powiedziały po wielokroć wszystkie swoje argumenty i z tego powodu spór ten w perspektywie intelektualnej nie przynosi już niczego nowego. Dzieje się tak z tego powodu, że obydwie strony sporu z opisu rzeczywistości próbują wywieść implikacje etyczne, a to jest metoda błędna. Istotna jest i ta okoliczność, że w owym sporze płód zawsze jest przedmiotem. Stwierdziwszy to wszystko Skrzypulec proponuje niejako zmianę paradygmatu – zdaniem autora trzeba uznać, że w sporze o aborcję płód jest podmiotem.

Jakim sposobem jednak płód może być podmiotem debaty, skoro nie mówi, nie przedstawia swoich postulatów, nie argumentuje. Jeżeli chcecie wiedzieć jak Skrzypulec wybrnął z tej kwestii, czytajcie tekst :-)

Grażyna Lewandowicz-Nosal. Książki dla najmłodszych. Od zera do trzech.

2012-01-02T15:57:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo SBP

Jeśli ktoś chciałby zasięgnąć opinii osoby zawodowo zajmującej się książką dla dzieci i jej wpływem na rozwój dziecka i jednocześnie matki, która korzystając ze swojego zawodowego doświadczenia pragnie wychować człowieka czytającego, to niezwłocznie powinien sięgnąć po publikację dr Grażyny Lewandowicz-Nosal (lista pozostałych publikacji autorki).

Poradnik napisany w sposób prosty, dogłębnie wyjaśniający dobór lektur odpowiedni do wieku dziecka, podający przykłady z doświadczeń autorki to rzadka i cenna książka. Cenna także i z tego powodu, że wskazuje wartości jakie dzięki czytanym dzieciom książki możemy w nich kształcić. ów poradnik to także poradnik z ścisłym tego słowa znaczeniu; autorka pisze o tym, jak modulować głos czytając dzieciom, podpowiada jak oswoić z książkami tematy trudne (nie wystarczy tylko przeczytać), w jaki sposób budzić wrażliwość dzieci na losy bohaterów i na ile pozwalać dziecku (i czy w ogóle) na umiłowanie tylko jednej, jedynej książki.

Miło było w "Książkach dla najmłodszych" zobaczyć znajomy adres internetowy. Gratuluję autorce Małego pokoju z książkami tego, że jej praca została w ten sposób doceniona:-)

Doskonały przewodnik po literaturze dziecięcej skierowany do rodziców. Oby więcej takich publikacji.

Podsumowanie 2011 roku

2012-01-01T17:29:00.000+01:00

Udał mi się rok. Jestem zadowolona z bloga i z tego, co działo się w sferze prywatno-zawodowej. Nastąpiło sporo zmian, ale chwalę je sobie.

Przeczytałam nieco mniej książek niż w ubiegłych latach, ale to efekt uboczny zmian wspomnianych powyżej. Czasami trudniej było mi zmobilizować się do pisania o lekturach (wciąż przede mną leży stos składający się z około dwudziestu ubiegłorocznych lektur), ale starałam się doczytywać wszystkie książki, nawet te, do których traciłam serce i zapał w okolicy setnej strony.

Bardzo mnie cieszy, że blog jest czytany w różnych stronach świata. Zdarzyło się nawet kilka wejść z tak egzotycznych miejsc jak Burkina Faso.

Wśród przeglądarek, z jakich korzystacie wchodząc na bloga wciąż króluje ta z liskiem:-) Moja ulubiona, kojarząca mi się z odchudzaniem, znajduje się na trzecim miejscu.

Miło mi, że blog ma wiernych czytelników, ale równie miłe są odwiedziny nowych osób.

W roku 2012 chciałabym kontynuować akcję "Tydzień z...", angażować się bardziej w wyzwania czytelnicze i czytać dobre książki. Cieszy mnie Wasza obecność i mam nadzieję, że i 2013 rok będę witała w Waszym towarzystwie.

Na ten Nowy Rok życzę Wam nowych ścieżek literackich, fascynujących lektur, emocjonujących rozmów o książkach, czytających przyjaciół, tańszych książek i tego wszystkiego co sprawia, że chce się sięgać po kolejną książkę, chce się pisać o swoich wrażeniach i wciąż czuje się czytelniczy głód.

Sylwestrowo-noworoczna wygrywajka [wyniki]

2011-12-31T12:00:00.055+01:00

Za dwanaście godzin wejdziemy w Nowy Rok zostawiając za sobą dwanaście miesięcy 2011 roku. Świadomość upływającego czasu dziś szczególnie skłania nas do refleksji, podsumowań i marzeń. O rozliczenie z odchodzącym rokiem pokuszę się jutro; teraz chcę zaprosić do rozmowy i wygrywajki.

Lubię kalendarze. Gromadzę te z lat minionych; wracam do nich sporadycznie, ale lubię je mieć i zaglądać czasami za ich pomocą w przeszłość. Co roku, w grudniu, odzywa się moja zachłanność i z nią na ramieniu oglądam kalendarze w sklepach, na stronach, u znajomych. Chciałabym mieć i ten, i tamten, a może i taki artystyczny przydałby się do prowadzenia zapisków. Cenie jednak tylko kalendarze książkowe, te wiszące na ścianach są poza moim zainteresowaniem.

Lubię przenosić się z jednego kalendarza do drugiego. Ten zapowiadający Nowy Rok obiecuję sobie prowadzić skrupulatnie, zapisywać w nim wszystko wyważonym, ładnym pismem. Z upływem dni moje pismo robi się coraz szybsze i nieczytelne, między kartki kalendarza wpadają kartki i karteluszki, ulotki, czy - jak było w tym roku - mocno podniszczone zdjęcie Babci.Ważniejsze z tych kartek przytwierdzam zszywaczem, istotne informacje zakreślam innym niż są zapisane kolorem i pod koniec roku widzę jak dużo się działo w czasie minionych miesięcy.

Nowy kalendarz jest obietnicą.

Długo szukałam książki, którą chciałabym Wam zaoferować u progu Nowego Roku. Chciałam, aby była niebanalna, stanowiła punkt wyjścia do innych lektur, by nieco drażniła, zapraszała do odkrywania nowego i by była obietnicą:-) Wybór padł na powieść Jose Saramago, uhonorowanego Noblem w 1998 roku. Cenię sposób w jaki portugalski pisarz przedstawia świat. Mam nadzieję, że i Wam się spodoba.

Proszę, osoby chętne do otrzymania książki, o zostawienie komentarza, w którym wpiszecie swoje zrealizowane postanowienie noworoczne z ubiegłych lat. To, do kogo trafi "Historia oblężenia Lizbony", okaże się jutro w południe. Zapraszam:-)

* * *

Przepraszam, że musieliście czekać - czas mija mi dziś zdumiewająco szybko. Żeby nie przedłużać - książka Jose Saramago powędruje do Książkozaura. Bardzo proszę o kontakt (adres: m1b1m1m@gmail.com). Gratuluję, a wszystkim życzę raz jeszcze Dobrego w Nowym Roku!

Tydzień z... Miką Waltarim

2011-12-29T13:07:00.000+01:00

Stos książek do przedstawienia Wam rośnie niebotycznie, a ja zachłannie czytam, czytam i rozmyślam o tym, co warto i co mam chęć przeczytać. Efektem rozmyślania jest powrót do wewnątrzblogowej akcji "Tydzień z...".

Cztery książki, cztery twarze Mika Waltarego? Nie będę ukrywała - dwie spośród widocznych na zdjęciu książek już czytałam, ale z przyjemnością wrócę do lektury. Dwie będą dla mnie wędrówką w nieznane i okazją do tego, by lepiej poznać autora.

Tak jakby niedzielnik, choć we wtorek

2011-12-27T20:15:00.000+01:00

W życiu każdego użytkownika bibliotek przychodzi taki dzień, w którym pożyczone książki trzeba zwrócić, a co gorsza - przychodzi taki dzień, kiedy książki trzeba było oddać bibliotece tydzień (lub więcej) temu. Przeszukałam wszystkie półki, stoliki, zakamarki, ułożyłam na stole całe mnóstwo tego, co trzeba było porozwozić, sprawdziłam na wszelkich możliwych kontach bibliotecznych zgodność stosów ze stołu z zawartością kont, zapakowałam całość do bagażnika rozkładając na stosiki adekwatne do odwiedzanych filii i przemyślawszy trasę wyruszyłam.

Mimo kiepskiej pogody i przeziębienia postanowiłam cieszyć się ową nieco wymuszoną wyprawą. Minęłam autostradę, jechałam ulicą Dobrego Urobku, przejechałam nieopodal Kopalni Wujek, obok osiedla, które dostało nagrodę za architekturę, a mnie przypomina zadrutowane domy i dotarłam do zalesionej części miasta. W dalszej drodze przeciskałam się przez wąskie uliczki, ulicę wspinającą się w wzwyż, niczym te w San Francisco i mijając katedrę wjechałam w jedną z moich ulubionych ulic. Później pomyślałam sobie niedobre rzeczy o braku miejsc parkingowych, ucieszyłam się wystawą obrazującą stulecie kremu Nivea, odwiedziłam dzielnicę, z której wywodzi się Jerzy Kukuczka, zapomniawszy, że z ulicy, którą jadę nie mogę skręcić w lewo nie odwiedziłam jednej z bibliotek na liście i zatrzymałam się na chwilę w miejscu, które - choć rzadko przeze mnie odwiedzane - budzi współczucie wobec pań zmuszonych by w nim pracować. Na koniec zostawiłam dwie biblioteki najbliższe mi fizycznie i mentalnie.

Tego, co oddałam było znacznie więcej niż tego, co przywiozłam.

Na książki Marii Pruszkowskiej nabrałam chęci już dawniej, ale dopiero teraz mogłam po nie sięgnąć. Każdy w sercu nosi zwierzę to książka jakby napisana dla mnie, przynajmniej sądząc po tytule. A Mika Waltari to miły powrót do Tygodnia z..., o którym jutro.

Katarzyna Zychla. Bardzo mała dziewczynka i bardzo duży miś.

2011-12-27T11:47:00.018+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Skrzat

Książki wydane w serii "Bajki-zasypiajki" opowiadają historie jakie dzieci znają ze swojego życia, uczą, tłumaczą, objaśniają świat wyciszając to, co niepokojące.

Miś Maurycy czeka na sklepowej półce marząc o dziecku, dla którego stanie się ważny. Gdy zauważa go Marta i zabiera ze sobą do domu zaczyna się przygoda - zarówno w życiu Maurycego, jak i dziewczynki. Obecność misia powoduje, że Marta, zawsze z ochotą rysująca, rysuje jeszcze więcej i stwarza las, w który z Maurycym u boku wkracza.

Katarzyna Zychla porusza w książce dwa bardzo istotne tematy. Po pierwsze, pisze o upływającym czasie i odchodzącym dzieciństwie, o czasie na pluszowe misie i czasie, w którym pochłaniają nas inne - niż zabawki - rzeczy. Drugi z ważnych tematów poruszany przez autorkę dotyczy sieroctwa i adopcji. Przedszkolna koleżanka Marty mieszka w domu dziecka i dziewczynka poprzez kontakt z nią dowiaduje się o tym, iż istnieją dzieci, które nie mieszkają ze swoimi rodzicami.

"Bardzo mała dziewczynka i bardzo duży miś" to książka, która uczy wrażliwości. Opowieść o Marcie, jej rodzinie, przyjaciołach jest bardzo mocno skupiona na tym, by podkreślać wagę relacji międzyludzkich i zachęcać do tego, by się o jakość tychże relacji bardzo troszczyć.

P.S. Zaczęłam się, pod wpływem tej książki, zastanawiać, gdzie są moje ulubione dziecięce zabawki. Ze wstydem przyznaję, że nie wiem.

Meave Binchy. Liliowy autobus.

2011-12-27T09:14:00.042+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Raz w tygodniu, w piątkowe popołudnie, w podróż wyrusza liliowy autobus. Wiezie on ośmioro pochodzących z Rathdoon, a pracujących w Dublinie, ludzi.

Nancy, Dee, Mikey, Judy, Kev, Rupert, Celia, Tom co tydzień pokonują trasę do i z domu, a wraz z nimi trasę ową pokonują ich radości, marzenia, tęsknoty i zmartwienia. Młodzi ludzie wracając w rodzinne strony zmierzają się z tym, przed czym uciekli lub uciekają na prowincję przed tym, co zostawili w Dublinie.

Klimat powieści Meave Binchy (zupełnie inaczej niż ich okładki) sprawia ciepłe, serdeczne wrażenie. Nieco, w moim odczuciu, pobrzmiewa w nich świat jaki znamy z książek Agathy Christie, nieco uwspółcześniony, aczkolwiek nadal taki, że chce się w niego wkroczyć i zaczerpnąć przyjemnych doznań.

Grzegorz Kasdepke. Fochy fortuny, czyli niezwykły słownik Kuby i Buby.

2011-12-26T12:08:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

Na stronie wydawnictwa można znaleźć informację: Podobno niektórzy nauczyciele nie wyobrażają już sobie szkoły bez książek o Kubie i Bubie, która zafrapowała mnie na tyle skutecznie, by wzbudzić chęć zapoznania się z Kubą i Bubą.

Buba i Kuba, bliźnięta, mają babcię, która niedawno wyszła za mąż. Mąż babci, Pan Waldemar, poczuł się znakomicie w roli dziadka i by sprostać odpowiedzialności bycia dziadkiem postanowił przyczynić się do rozwoju słownictwa swoich nabytych wnucząt.

Dwadzieścia trzy opowiadania koncentrują się wokół liter. Mamy zatem admirowanie admirała, kajanie się kreatury, użytek z ułomka, nadobną niewiastę, tytułowe fochy fortuny i inne, różnie zabawne i najeżone słowami powoli znikającymi z naszych wypowiedzi.

Pan Waldemar okazuje się wytrawnym towarzyszem dla nieco rozbrykanych Kuby i Buby, choć czasami i jemu nie starcza już sił, by okiełznać ich szalone pomysły. Najistotniejsze jest jednak to, że bliźnięta niemalże mimowolnie poznają słowa dotychczas sobie obce; nie pozwolą sobie przecież na to, by nie rozumieć tego, co mówi babcia i jej mąż.

Przeurocza książka:-)

Allie Larkin. Zostań.

2011-12-26T10:44:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Jak wieść niesie, a doświadczenie wielu pokoleń uczy, pod wpływem alkoholu nie należy zakładać, iż jest się rozsądnym. Właściwiej będzie podejrzewam siebie o brak rozsądku i podchodzić do siebie i tego, co się robi, z dużą nieufnością.

Savannah ma przyjaciółkę. Ma również przyjaciela, którego kocha miłością nieodwzajemnioną. W dniu, w którym przyjaciółka i przyjaciel biorą ślub, dziewczyna upija się na smutno i dążąc do zaspokojenia potrzeba bycia kochaną, kupuje sobie psa. Owczarka niemieckiego, od słowackiego hodowcy. Savannah odbierająca szczeniaczka z lotniska, już zupełnie trzeźwa, przeżywa chwile oszołomienia.

Joe spełnił pokładane w nim nadzieje; dotrzymywał towarzystwa Savannah, sprawiał, że dziewczyna czuła się potrzebna. Na samopoczucie młodej kobiety dobry wpływ miał także doktor weterynarii, którego odwiedzała z powodu Joego. Ale czy tylko z powodu psa?

"Zostań" to lekka odprężająca powieść, z dobrym, mimo różnych perypetii, zakończeniem.

W świecie baśni.

2011-12-25T12:11:00.012+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Skrzat

W przepięknie wydanym tomie zatytułowanym "W świecie baśni" zamieszczono dziewiętnaście baśniowych opowieści. Dwie z nich opracowała Agnieszka Sabak, dwie - Łukasz Libiszewski, a pozostałe Ewa Stadtmüller, w oparciu - rzecz jasna - o oryginalne baśnie Hansa Christiana Andersena, Jakuba i Wilhelma Grimmów, Charlesa Perraulta, Aleksandra Siergiejewicza Puszkina.

Wybrane baśnie należą do kanonu - znamy je wszyscy z różnych wersji, z bajek, często sięgają po nie filmowcy. Jest też jednak kilka takich, których dotychczas nie znałam, a które przeczytałam z prawdziwym zainteresowaniem. Mówię tu o "Czarodziejskim gwizdku", "Hipku z czubkiem", "Zaczarowanym pędzelku", czy "Kalifie bocianie".

Kocham baśnie. W rodzinnym domu wciąż czekają na mnie i dwutomowe braci Grimm, i baśnie włoskie zaczytane niemalże do cna, baśnie kaszubskie, litewskie i wszystkie te, którymi karmiłam swoja wyobraźnię będąc dzieckiem, czy nastolatką. Moim zdaniem - z baśni się nie wyrasta; rzesze fanów Tolkiena czy Lewisa są potwierdzeniem tej tezy.

Uroku temu wydaniu baśni dodają ilustracje wykonane przez Alicję Rybicką, graficzką współpracującą z wydawnictwem nie po raz pierwszy i doskonale oddającą w rysunku ideę tekstu. Aż ma się wrażenie, że bez tych konkretnych ilustracji baśnie nie byłyby aż tak baśniowe.

"W świecie baśni" to kolejna doskonale wydana książka z serii "Klasyka z feniksem". Do zaczytania...

David Gilmour. Klub filmowy.

2011-12-25T08:47:00.042+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Dobra Literatura

Podoba mi się ta książka. Podejrzewałam, że będę z niej zadowolona i nie zawiodłam się, o czym miło jest mi napisać.

Gdy nastoletni syn zaczyna opuszczać się w nauce, a jego relacje z ojcem niemal niezauważalnie zaczynają być podszyte narastającą obojętnością i buńczucznością, mądry ojciec podejmuje mądre decyzje. David proponuje synowi rezygnację z formalnej edukacji. Wprowadza jednak zasady: żadnych narkotyków i wspólne oglądanie trzech filmów tygodniowo wybranych przez ojca. Jesse jest zachwycony, błyskawicznie podejmuje decyzję i tak oto zaczyna się wyjątkowy czas w relacjach ojca i syna.

"Klub filmowy" to po pierwsze książka o miłości ojcowskiej. O uczuciu jakie łączy mężczyznę i jego dziecko. O tym, jak z perspektywy ojca wyglądają dni, w których syn czuje się przygnębiony rozstaniem z dziewczyną, w których jest szczęśliwy, bo jego zespół odniósł sukces.

Po drugie, "Klub filmowy" to opowieść nasycona doskonałymi propozycjami filmowymi, szczegółami dotyczącymi niektórych produkcji. Wzruszyła mnie historia Marlona Brando i przyklasnęłam temu, za co David kocha Clinta Eastwooda:

2. Kocham to, że - jak to opisał brytyjski krytyk David Thomson - gdy w 1993 roku w London's Film Theatre Clint usiadł obok księcia Karola, każdy dobrze wiedział, kto jest p r a w d z i w y m królem. [s. 100])

Bardzo podoba mi się to, że na końcu książki umieszczono listę filmów, które Jesse obejrzał z ojcem. Lista ta jest doskonałym punktem wyjścia do tego, by urządzić sobie swój "Klub filmowy".

2011-12-24T08:42:00.000+01:00

Bóg się z Panny narodził,
aby ludzi oswobodził.
Tego dnia wesołego
Narodzenia Bożego,
weselmy się, radujmy się, Bogu cześć dajmy.

Dobrych Świąt, moi Mili. Cieszy mnie, że mogę z Wami przeżywać kolejne już Święta Bożego Narodzenia.

Irena Landau. Superdziadek.

2011-12-23T16:01:00.040+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

Dobrze jest mieć dziadka. Superdziadka jest mieć rewelacyjnie. Zgodzicie się ze mną?

Dorotka ma dziadka, który bez wątpienia zasługuje na same dobre słowa, grad pochwał, mnóstwo przytulańców i wszystko, co najlepsze. Dziadek bawi się z dziećmi w berka, z wnuczką odgrywa sceny teatralne, leczy zęby, odwiedza ZOO, inicjuje zabawę w kalambury, opowiada historie rodzinne, gotuje (no, może mniej udanie niż babcia), jest bohaterski, odważny, usłużny i nie do zastąpienia.

Irena Landau podkreśla ważną rolę jaką w życiu dziecka odgrywają dziadkowie, pokolenie rodziców rodziców. Pod ich czujna opieką, niezgłębionymi pokładami cierpliwości i pomysłów na wspólnie spędzany czas dzieci rozwijają się doskonale ucząc się przy okazji szacunku do starszych od siebie osób. To, że rodzice mają ze swoimi rodzicami dobre relacje, że okazują sobie sympatię ma bardzo dobry i edukacyjny wpływ na dziecko.

"Superdziadek" to książka ucząca wrażliwości. Wydawnictwo opisuje ją symbolem +3. Myślę, że spodoba się zarówno dzieciom, którym będzie ja trzeba przeczytać, jak i tym, które przeczytają ją sobie same.

Magda Parus. Rodzinnych ciepłych świąt.

2011-12-23T13:28:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Muza

Gromadząc lektury do tegorocznego udziału w wyzwaniu Znalezione pod choinką nie mogłam pominąć polskiej książki.

Kamila i Lena są siostrami. Już dorosłe, z rodzinami, szykują święta. Kamila w małym mieszkanku, zirytowana na męża, rozczulająca się nad synem, ze źle skrywaną zawiścią skierowaną wobec nieobecnej siostry i niechęcią wobec rodziny męża. Lena cieszy się świętami w nowym, przestronnym i pachnącym szczęściem domem. Jej radość podzielają córki i mąż, a mąci - teściowa wciąż krytykująca daleką od ideału, jej zdaniem, synową.

Kolejne Wigilie Leny, które obserwujemy w książce, są coraz bardziej oddalone od tego, co zwykło się uważać za rodzinne, wesołe święta. Jest gorzko, zamiast miłości pojawia się niechęć, czy nawet nienawiść, a kolacja wigilijna staje się farsą.

Wśród najróżniejszych, związanych tematycznie ze świętami Bożego Narodzenia, książkami i filmami, polskie utwory dominują beznadzieją, brakiem szczęścia, zadumą podszytą nieszczęściem. Zastanawiam mnie, czy nie możemy beztrosko świętować, czy konieczne dla naszej polskiej duszy jest smęcenie, doszukiwanie się w czymś co ma być radosne i ma napawać nadzieją, traumy.

Poczytaj mi mamo. Księga druga.

2011-12-23T10:13:00.030+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Pisząc o drugiej księdze serii "Poczytaj mi mamo" czuję się jakbym zachęcała Was do oddychania. Opowiadania Heleny Bechlerowej, Wandy Chotomskiej, Sławomira Grabowskiego i Marka Nejmana, Tadeusza Kubiaka, Małgorzaty Musierowicz, Juliana Tuwima, czy Danuty Wawiłow zapewniają wysoką jakość bajania i cudowną podróż we własne dzieciństwo.

Zastanawia mnie, czy z "Poczytaj mi mamo" bardziej cieszą się rodzice (pamiętający lekturę z lat dzieciństwa), czy dzieci, których rodzice chcą zauroczyć opowiastkami o pięknym złotym koniu, Zarozumiałej łyżeczce, kąciku ze smokiem, ptasich ulicach, zasypianiu, przyjaźni, Kamilu, który chciał być kompozytorem i rozmowach rur.

Pamiętam, że było mi bardzo smutno, gdy okazało się, że koń już nie może przyjeżdżać do Piotrusia, bo przepisy nie pozwalają. I przepiękne słowa konia: Będę przyjeżdżał wtedy, kiedy przepisy będą spały.

Fascynujący jest wpływ jaki na dzieci mają historie zebrane w "Poczytaj mi mamo", jak wiele emocji budzi lektura i jak bardzo zapada w dziecięcą pamięć.

Gdyby ktoś miał wątpliwości - polecam.

Zapach czekolady. Opowiadania i wiersze dla dzieci.

2011-12-22T19:01:00.048+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Drzewko Szczęścia

W zbiorze "Zapach czekolady" zamieszczono ponad trzydzieści tekstów napisanych przez znanych i cenionych pisarzy. Tematyka opowiadań jest najróżniejsza, podobnie jak tematyka wierszy przeplatających prozę. Mamy tu zatem historie z przedszkola: o zakochiwaniu się, o Eryku, o królewnie; szkolne, ale najwięcej jest tych, które dzieją się w domu, wśród podwórkowych przyjaciół lub z rodziną. Elementem je łączącym jest humor, serdeczność i mądrość.

Niektóre z zamieszczonych tekstów wzbudziły mój zachwyt. Na przykład w opowiadaniu Muszka i flamastry Doroty Suwalskiej przeczytać możemy:

Kiedy już wyglądałem odpowiednio, mama powiedziała, że wreszcie może zająć się sobą i poszła się szykować. Szykowanie polega na tym, że tata stoi pod drzwiami łazienki i mówi mamie, ze już jest strasznie późno, a mama jest okropnie zdenerwowana i nic nie mówi, tylko się maluje. [s.13]

Wiersz Marka Bartkowicza Mietek i telewizja przestrzega z udany sposób przed nadmiernym przywiązaniem do odbiornika telewizyjnego, pilota i informacjami płynącymi z telewizji.

Anna Onichimowska w opowiadaniu Warkoczyk pokazała jak w ładny sposób mogą się różnić ludzie i jak owe różnice warto przekuwać na rzeczy pozytywne zamiast ulegać pokusie, by inne traktować jak gorsze.

Bardzo podoba mi się wiersz Lwy, autorstwa Hanny Januszewskiej. Zaczyna się tak:

Gdy jestem taki jak dziś - zły

że pięści aż zaciskam

to chciałbym, wiecie, spotkać lwy,

lwy o drapieżnych pyskach. [s. 24]

Jeśli lubujecie się w twórczości Danuty Wawiłow, Natalii Usenko, Doroty Gellner, Grzegorza Kasdepke i wielu innych, równie utalentowanych, pisarzy sięgnijcie po "Zapach czekolady". Pijąc przy tym, rzecz oczywista, gorącą czekoladę:-)

Olga Gromyko. Wiedźma Naczelna.

2011-12-22T14:04:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Fabryka Słów

Minął już ponad rok od kiedy czytałam książki Olgi Gromyko i albo zmieniło mi się nastawienie do autorki, albo piąty tom przygód wiedźmy W. Rednej jest nieco mniej interesujący od wcześniejszych.

Wiedźma pozostawiając ukochanego wyrusza gnana dziwnie rozumianym poczuciem obowiązku. Odbywając niby staż na stanowisku wiedźmy naczelnej wplątuje się, z właściwym sobie rozmachem, w różne nietypowe i zagadkowo-groźne sytuacje, podczas wypoczynku zmuszona jest walczyć ze smokiem, zdumiona dowiaduje się, że jej przyjaciele, na prośbę jej przyszłego męża, stanowią ochronę, a wreszcie - dając się ponieść wybuchowemu charakterowi - zrywa zaręczyny z Lenem.

"Wiedźma naczelna" jest zatem irytująco samodzielna, zabawna, uparta, bywa naiwna, a czytanie o jej perypetiach działa na tyle odprężająco, że wobec wszechogarniającego lenistwa można pośmiać się nad najnowszą książką Olgi Gromyko.

Petr Horáček. Gąska Zuzia i pierwsza gwiazdka.

2011-12-22T08:54:00.018+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Babaryba

Gąska Zuzia z przyjaciółmi spotykają się w wigilijny wieczór przy choince. Jest miło, sympatycznie, ale czegoś im brak. Bystra gąska zauważa, że choinki nie wieńczy gwiazda. Postanawia sięgnąć nieba i zdjętą z niego gwiazdę zaczepić na szczycie choinki.

Starania gąski nie przynoszą natychmiastowego efektu, sięgnięcie po gwiazdę okazuje się być trudne, bardzo trudne, ale Zuzia bardzo chce podkreślić uroczysty charakter spotkania przy choince. Wędruje i naraża się na niebezpieczeństwo, ale dzięki przyjaciołom wszystko kończy się dobrze.

Dwujęzyczny tekst prostej historii gąski Zuzi jest lekturą odpowiednią dla kilkuletnich dzieci, historią uczącą o wartości przyjaźni.

Koty. Fotografie - Jane Burton.

2011-12-21T18:12:00.049+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Olesiejuk

Album, w którym prezentowane są najróżniejsze koty (choć nie tylko), ucieszy wszystkich miłośników tych wspaniałych czworonogów. Ucieszy tym bardziej, że zdjęcia w nim zawarte wykonane zostały przez Jane Burton, specjalistę fotografii zwierzęcej, od trzydziestu lat robiącej zdjęcia zwierzętom domowym, a od długiego już czasu zajmującej się zatrzymywaniem w kadrze przyrody.

Zdjęcia opatrzono, a to cytatami sławnych postaci, które niekoniecznie mówią o kotach, a to komentarzami do póz zajmowanych przez kociaki. Czasami kotom towarzyszą inne zwierzęta (moim ulubionym zdjęciem jest kot w towarzystwie królików), jednak częściej są same. Koty o najróżniejszym umaszczeniu, w rozmaitym wieku i w zaskakujących czasami pozycjach cieszą oczy i powodują, że im bardziej się album ogląda, tym bardziej ma się dobry humor:-)

Wśród zdjęć Jane Burton prezentowanych w sklepie z plakatami znalazłam jedno, które po pierwsze ma stanowić dla Was próbkę umiejętności fotografki, a po drugie - przedstawia sobowtóra mojej Sisi.

Meave Binchy. Dublin 4.

2011-12-21T15:47:00.004+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Dawno nie czytałam nic Meave Binchy, a że jej książki w jakiś przedziwny sposób kojarzą mi się ze świątecznym czasem, poszperałam w bibliotece.

Cztery kobiety: w różnym wieku, z różnymi przeżyciami, w odmiennych stanach finansowych i społecznych. Każda z nich skupia jednak naszą uwagę swoim podejściem do innych osób, do problemów i życia.

Kolacja w Donnybrook opowiada historię kobiety w średnim wieku, która - ku zaniepokojeniu przyjaciół i rodziny - postanawia wydać proszoną kolację. Wśród gości mają być przyjaciele, znajomi i znana młoda malarka będąca kochanką męża Carmel.

Bohaterką Mieszkania w Ringsend jest młoda dziewczyna szukająca mieszkania w Dublinie. Gdy udaje jej się znaleźć pokój w mieszkaniu zajmowanym przez dwie sympatyczne dziewczyny ma nadzieję, że zaprzyjaźnienie się, wspólne pogaduszki. Nadzieje Jo okazują się być płonne, a gdy pewnego dnia dziewczyna zostaje sama, a jej współlokatorki znikają, Jo zaczyna poszukiwać przyczyny.

Decyzja dziewczyny z Belfield to historia Pat i jej rodziny, a szczególnie starszej siostry. Cathy spotykająca się z młodym człowiekiem zaszła w ciążę, a ponieważ nie chciała wychodzić za mąż, rodzice zasugerowali, iż powinna wyjechać poza miasto podając powody inne niż prawdziwe. Sytuację starszej siostry poznajemy z punktu widzenia Pat; młodszej z dziewcząt, która pozostaje poza pewnymi, rodzinnymi, informacjami.

Emma Moore z Zasłyszane w Montrose czeka wraz z dziećmi na powracającego z kliniki antyalkoholowej męża. Czeka z niepokojem i nadzieją. Czeka, bo chce zapomnieć o dniach upokorzenia, o strachu, lęku o dzieci i siebie. Oprócz niej czekają przyjaciele i rodzina.

Opowiadania wigilijne. Pod choinkę od polskich pisarzy.

2011-12-21T08:36:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

W ubiegłym roku byłam bardziej zdyscyplinowana w kontekście uczestnictwa w czytelniczym wyzwaniu przedświątecznym. Wiem to między innymi stąd, że pierwsze wydanie "Opowiadań wigilijnych" czytałam 14 grudnia 2010 roku.

Podczas lektury wydania drugiego towarzyszyły mi podobne uczucia jak te odczuwane rok temu; nadal lubię to, co lubiłam, a obruszają mnie gawędzące o byciu daniem karpie.

Zajrzyjcie, ku zachęcie, do środka:

Piszę o tej książce przede wszystkim po to, by przypomnieć o zbiorze opowiadań tym, którzy szukają interesującej lektury dla dziecka na czas świąt i by - tym, którym nie udało się zaopatrzyć w książkę wydaną rok temu - uświadomić istnienie kolejnego wydania.

Maryna, gotuj pierogi !

2011-12-20T18:46:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Tatarak

Pamiętacie przyśpiewkę? Tekst książki jest swobodnym nawiązaniem do ludowej piosenki, choć otoczenie w jakim odbywa się dyskusja o pierogach i potrzebnych do ich gotowania składnikach jest wcale nie ludowe, a mocno mieszczańskiej i to dzięki pracy graficznej Katarzyny Boguckiej.

Czas na książkę o pierogach i leniwych gospodyniach jest idealny. Co prawda dziś chyba rzadko spotyka się tak wytrwałe w marudzeniu gospodynie, ale pewnie spotkać łatwo tak wytrwałych w donoszeniu produktów (i spragnionych pierogów) mężów, którym znudziły się już mrożonki;-)

Książkę, zrobiwszy farsz na pierogi wigilijne, serdecznie polecam:-)

P.S. Na okładkach książki znajdują się przepisy na pierogowe ciasto i trzy rodzaje nadzienia. Ta książka jest wielorakiego zastosowania - podpowiada jak zrobić pierogi, uczy wrażliwości estetycznej oraz sprawia, że przy lepieniu pierogów ma się ochotę śpiewać. Oczywiście gromko i oczywiście "Maryna, gotuj pierogi!"

Jakub Małecki. W odbiciu.

2011-12-20T14:40:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Powergraph

Jakub Małecki, znany mi dotychczas z jednej tylko książki, po raz drugi przekonał mnie do siebie. Owo przekonywanie odbyło się nie bez moich silnych emocji.

Karol i Natalia to para jakich wiele. Młodzi, szczęśliwi, żyjący w pewnym błogim stanie niezmienności uczuć i otoczenia. Wokół nich są przyjaciele, znajomi, rodzina. Zmiana, pęknięcie owej błogiej otoczki zaczyna się od Mariusza, zwanego Pielgrzymem. Kolega Karola przedkładający alkohol nad żonę i córkę stał się włóczęgą i jednocześnie mistykiem; ostrzega przed nadchodzącym Złem i spotyka się z lekceważeniem.

W fascynujący sposób autor przedstawił rozprzestrzenianie się zapowiadanych przez Pielgrzyma apokaliptycznych wydarzeń. Zjawiska tragiczne, krwawe, pełne agresji intensyfikują się, sięgają coraz szerzej, pochłaniają kolejne osoby, związki, relacje między ludźmi.

Jakub Małecki zabiera czytelników w podróż w głąb lęków jakie każdy z nas skrywa w sobie. Czyni to w prawdziwie mistrzowski sposób.

Kolorowe bazgroły na świąteczne stoły.

2011-12-20T08:11:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Olesiejuk

Oglądając "Kolorowe bazgroły..." pożałowałam, że nie mam 6-7 lat, że nie wypada mi wziąć do ręki kolorowych kredek i bazgrolić gdzie popadnie i jak mi w duszy zagra.

Autorzy książki zachęcają dzieci do swobody. Podsuwają modemu czytelnikowi zaczęty obrazek górskiej doliny i kuszą "dorysuj drzewa, domy, co chcesz...". Pokazują z bliska natłok świątecznych ozdób i szepczą "pokoloruj". W dole kartki umieszczają choinkowy szlaczek i podpowiadają "nabazgrol" (cóż za przepiękne słowo).

Wzorów, stron, na których można wykazać się wyobraźnią i inwencją, jest sporo i ma to walor nie tylko taki, że w przedświątecznym szaleństwie jest czym zająć dzieci. Tematyka ilustracji zawartych w książce oscyluje wokół zimy i świąt, ich trudność jest na tyle zróżnicowana, że zainteresują się nią i młodsze, i nieco starsze dzieci, a każdemu z dzieci (także tym najstarszym) zabawa z książką sprawi frajdę.

A rodzice, odłożywszy kredki, zeskanują obrazek wykonany przez dziecko i przeczepią magnesem do lodówki:-)

Sheila Roberts. Strajk na Boże Narodzenie.

2011-12-19T16:14:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Świat Książki

Zbliżające się Święta Bożego Narodzenia w wielu domach powodują panikę. Kobiety robią w myślach (albo na kartkach) spis zakupów i rzeczy do zrobienia, myślą gdzie usadzić gości, by wszyscy czuli się dobrze, zastanawiają, w którym kartonie schowane są łańcuchy zrobione 10 lat temu przez dzieci i czy czerwona wstążka do prezentów lepiej pasuje do choinki niż srebrna.

Cztery bohaterki, z różnych powodów, decydują się ogłosić strajk świąteczny. Mają już dość nieustającej pracy, której nikt nie docenia, dbałości o wygląd domu, która ich zdaniem idzie na marne, a przede wszystkim tego, że mężczyźni nie angażują się w przygotowanie świąt. Idea strajku jest na tyle nośna i interesująca, że artykuł o buntowniczych kobietach trafia do prasy, a w domach, w których czytuje się "Holly Herald" kobiety zaczynają dołączać do strajku.

Jak myślicie, czy łatwo jest obserwować mężczyzn, którzy przygotowują święta? Wchodzić do błyszczącej zazwyczaj czystością kuchni i widzieć jak wygląda po mężowskim pieczeniu ciasteczek? Na przyjęciu przedświątecznym w pracy jeść chipsy i kupione ciasto? Choinkę mieć nieco krzywą, dzieci na zdjęciach z Mikołajem rozczochrane, a prezenty otrzymać w postaci zawiniętego w szary papier nieforemnego pakunku zawierającego cokolwiek?

Nie powiem Wam jakie efekty poszczególnym rodzinom przyniósł strajk opisany w książce Sheili Roberts, a jedynie namówię byście wyobraziły sobie święta przygotowane rękoma Waszych mężczyzn ;-)

P.S. Na końcu książki znajdują się przepisy. Zacytuję fragmenty jednego z nich, bo rozbawił mnie w kontekście fabuły książki.

Kruche paszteciki filo według przepisu Joy.

Pudełko gotowego nadzienia do pasztecików

(...)

4 mrożone warstwy ciasta filo

16 foremek do muffinek. [s. 336]

* * *

Książka przeczytana w ramach wyzwania

Władysław Broniewski. Dla dzieci.

2011-12-19T10:06:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Kiedy widzę ilustrację Bohdana Butenki niemalże od razu czuję zapach gumy Donald i słyszę głos czytającej mi mamy. Z tym większą przyjemnością i rozrzewnieniem wzięłam do ręki wznowienie książki W. Broniewskiego "Dla dzieci" z ilustracjami wspomnianego Butenki.

Dziś powiedzenie, że lubi się poezję Broniewskiego może być ryzykowne. Bo sprzedawczyk i komunista, a w dodatku alkoholik. Ale powiedzcie sami - kto jak nie on doskonale wyczuwał rytm naszego języka? Czyich wierszy w szkole uczyło się nam najłatwiej? Kto umiał pisać tak pięknie po polsku, że aż chciałoby się umieć tak mówić? Myślę, że popularność jego poezji w "tamtych czasach" być może wynikała z tego, że jest ona niezwykle codzienna, a przy tym porywająco poetycka. Czytam jego wiersze i wciąż się zastanawiam jak on to robił, że rymował bez przerwy, ale te rymy nie brzmią ani żenująco, ani nudno! Tomik rozpoczyna wiersz "Na urodziny wnuczki" - cóż za porównania! Jaka poetyka!

(...) żebyś była jak konwalie w maju,
jak grusza w kwietniu,
jak najcichsza nad strumieniem zaduma

Piękne, prawda? Dalej jest jeszcze lepiej, na przykład w wierszu "Słowik":

Zasłuchany ogród dyszy
Bzem, rozkwitłym porą nocną.
Słowiczeńku! czy ty słyszysz,
jak nam serca biją mocno?

Jeśli lubicie klimat retro i podróże w przeszłość razem z dziećmi, to książka dla was. Moja córeczka słucha tych wierszy czytanych na głos przeze mnie, a ja marzę, że kiedyś ona będzie mówić takim językiem, jakim on pisał.

P.s. Czy ktoś z was pamięta któryś z wierszy Broniewskiego do dziś?

Izabela, mama Heleny

Mój dzień w książkach (podpatrzone u Lirael)

2011-12-18T18:58:00.001+01:00

Jak wyglądałaby opowieść o naszym dniu, gdybyśmy przywołali w niej czytane przez nas książki?Spróbujcie do poniższego tekstu wstawić tytułu książek przeczytanych przez Was w tym roku. Zabawę podsumowującą kończący się rok i tekst do uzupełnienia kopiuję od Lirael:

Mój dzień w książkach

Zaczęłam dzień (z) _____.
W drodze do pracy zobaczyłam _____
i przeszłam obok _____,
żeby uniknąć _____ ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy _____.
W biurze szef powiedział: _____.
i zlecił mi zbadanie _____.
W czasie obiadu z _____
zauważyłam _____
pod _____ .
Potem wróciłam do swojego biurka _____.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam _____
ponieważ mam _____.
Przygotowując się do snu, wzięłam _____
i uczyłam się _____,
zanim powiedziałam dobranoc _____ .

Moja opowieść wygląda tak:

Zaczęłam dzień od Kawy z kardamonem. W drodze do pracy zobaczyłam Niebieski autobus i przeszłam obok Baru McCarthy'ego, żeby uniknąć Żołnierzy grzechu, ale oczywiście zatrzymałam się przy Niesamowicie rozkosznych kotach. W biurze szef powiedział: Wierzę w jeże i zlecił mi zbadanie Pułapki na sponsora. W czasie obiadu z Dziewczyną, która pływała z delfinami zauważyłam Natalii 5 pod Biurem zaginionych zabawek. Potem wróciłam do swojego biurka w Wieży Jaskółki. Następnie, w drodze do domu, kupiłam Milczący zamek, ponieważ mam Dotknąć prawdy. Przygotowując się do snu, wzięłam Słoneczne jajo i uczyłam się Dogonić tęczę, zanim powiedziałam dobranoc Samotnemu mężczyźnie.

Zachęcam do zabawy. Zostawcie w komentarzu znak, że już napisaliście - przeczytam z przyjemnością:-)

Dopisek z 21 grudnia - od Mamy:

Zaczęłam dzień od Bez mojej zgody, w drodze do pracy zobaczyłam Niebieski autobus i przeszłam obok Służących, żeby uniknąć Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet, ale oczywiście zatrzymałam się przy Kruchej jak lód. W biurze szef powiedział: Linia życia i zlecił mi zbadanie Karuzeli uczuć. W czasie obiadu z Medicusem zauważyłam Mariana Żelaznego pod Cukiernią pod Amorem, potem wróciłam do swojego biurka w Pokoju. Następnie w drodze do domu kupiłam Przewodnik po Rumunii, ponieważ mam Złudną pamięć. Przygotowując się do snu, wzięłam Lalę i uczyłam się przy Trzech Filiżankach herbaty, zanm powiedziałam dobranoc w Deszczową noc.

Sonia Raduńska. Solo.

2011-12-18T11:04:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Dobra Literatura

To moje pierwsze spotkanie z prozą tworzona przez Sonię Raduńską. Pierwsze i na tyle interesujące, by pokusić się o sięgnięcie po inne książki autorki.

"Solo" to zapiski przypominające pamiętnik. Narratorka, pozornie tożsama z autorką, komentuje rzeczywistość, dzieli się przemyśleniami, notuje to, co istotne, a czyni to przez lat kilka. Ów pamiętnik pozwala czytelnikowi spojrzeć na lata minione i mijające z punktu widzenia kobiety świadomej swej kobiecości, kobiety niosącej pomoc innym, kobiety - z racji swojego zawodu, przenikliwości, osobowości - wrażliwszej na świat niż inni ludzie.

Zaglądanie w prywatne zapiski (nawet jeśli przebrały formę książki) przypomina rozmowę. Wymianę słów, do której dzięki pisanej wersji, łatwo jest powrócić, sięgnąć po tekst, który czytany dziś jest interesujący, czytany jutro może okazać się kluczowy.

Odnalazłam w "Solo" swoje myśli, ale też myśli zupełnie mi obce i takie, o których istnieniu nie chciałabym wiedzieć.

Książka Soni Raduńskiej warta jest tego, by kartkować ją co jakiś czas, by szukać w komentarzach do najróżniejszych wydarzeń, tego, co nas dotknie.

Benjamin Mee. Kupiliśmy ZOO.

2011-12-15T10:11:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo W.A.B.

Książka, podczas czytania której oderwałam się od rzeczywistości. Książka, której czytanie zajęło mi nieco ponad trzy godziny. Książka, po zamknięciu której czułam niedosyt.

Benjamin Mee z żoną i dwojgiem dzieci wyjeżdża z Anglii do Francji i tam żyją w cudownie leniwym klimacie kojarzonym powszechnie z francuską prowincją. Gdy już wydaje się, że to jest dobre miejsce dla rodziny dziennikarza w poczcie od siostry mężczyzna znajduje ulotkę zoo w Dartmoor z dopiskiem "Coś dla Ciebie".

Benjamin Mee wraz z żoną, rodzeństwem i mamą wybierają się do Anglii, odwiedzają Dartmoor i zaczynają się starać o to, by kupić podupadający ogród zoologiczny, by zoo stało się ich domem i miejscem pracy.

Nigdy nie pomyślałabym na jak wiele rzeczy trzeba zwrócić uwagę, by zadbać o uruchomienie ogrodu zoologicznego. Przede wszystkim - jak wiele pieniędzy należy mieć, żeby przywrócić ogród do świetności. O ile, pozornie drobnych rzeczy, trzeba zadbać, by uzyskać licencję na prowadzenie ogrodu.

Historia Benjamina Mee i jego najbliższych walczących o realizację marzeń jest zapisem dni trudnych, wzruszających, ale i przepełnionych nadzieją. Historią, którą warto przeczytać, by przekonać się, że nawet najdziwniejsze pragnienia mogą okazać się możliwymi do zrealizowania.

Wiosną do naszych kin wejdzie film, który, w dość lekki sposób, nawiązuje do treści książki (o ile udało mi się zorientować po obejrzeniu zapowiedzi).

Tych, którym ani lektura, ani film nie wystarczą, zapraszam na stronę ZOO w Dartmoor.

Stuart i Linda Macfarlane. Niesamowicie rozkoszne koty.

2011-12-14T13:45:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Media Rodzina

Niewielkich rozmiarów książeczka, której głównymi bohaterami są koty, zawiera bogaty ładunek rozczulających zdjęć oraz przezabawnych bon motów dotyczących kotów, ich sposobów na życie oraz relacji z ludźmi.

Wśród tekstów zamieszczonych w tomiku znajdziemy kocie zasady traktowania człowieka, sentencje dotyczące aktywności jaką kot powinien podejmować, koci słownik, kocie przykazania, zalecany koto plan dnia i mnóstwo takich rzeczy, które chce się przeczytać głośno, by podzielić się nimi z innymi osobami.

Wielką zaletą "Niesamowicie rozkosznych kotów" jest to, że lektura poprawia humor. Nie sposób czytać tego, co w książce, nie sposób patrzeć na zdjęcia i pozostać obojętnym.Przynajmniej ja nie umiałam - uśmiechałam się, uśmiechałam, by się wreszcie roześmiać.

Na zachętę:

Kocie prawo wybiórczego słyszenia. Kot potrafi usłyszeć ziewnięcie myszy z odległości mili, ignorując proszący głos człowieka, który stoi sześć stóp od niego.

P.S. Smaku całości dodaje fakt, iż tłumaczem "Niesamowicie rozkosznych kotów" był Pan Lech Jęczmyk.

13 grudnia

2011-12-13T12:01:00.009+01:00

13.12.2011, godz. 17.30, Archikatedra Chrystusa Króla w Katowicach

Pamięci ofiar stanu wojennego – uroczysty koncert Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach pod batutą Jerzego Maksymiuka. W programie: III Symfonia Ludwiga van Beethovena – Eroica oraz Exodus Wojciecha Kilara.

Po koncercie msza św. w intencji Ojczyzny i wszystkich ofiar stanu wojennego pod przewodnictwem Arcybiskupa Metropolity Katowickiego Wiktora Skworca.

Wygrywajka z "Kradzionymi różami" [wyniki]

2011-12-12T00:01:00.041+01:00

Anna Łacina, Autorka znana z między innymi z książek "Kradzione róże", "Czynnik miłości", zaproponowała zorganizowanie na blogu konkursu. Propozycja jest miła i mam nadzieję, że podejdziecie do wygrywajki z, równie dużym jak ja, entuzjazmem.

W wygrywajce wygrać można trzy egzemplarze książki "Kradzione róże", które szczęśliwcom wyśle Wydawnictwo Nasza Księgarnia. Co trzeba zrobić, by móc pod choinkę (sobie lub komuś innemu) włożyć w/w książkę?

Poniżej znajdziecie fragment powieści. Do tego, co już jest, dopiszcie w komentarzu kawałek w dowolnej konwencji - maksymalnie 5 zdań. Nie chodzi o to, abyście zgadywali jak akcja powieści potoczy się dalej, a o to, byście zaproponowali swoje wyobrażenie kontynuacji poniższej sceny. By rozwiązać wygrywajkę pozwolę sobie na sugestię co do tekstów, które zainteresowały mnie najbardziej, a ostatecznej oceny Waszych wypowiedzi dokonywać będzie Anna Łacina.

Jest! Zauważyła go w dole, leżącego wśród białych kamieni. Dlaczego znowu on? Boże, żeby to nie było nic poważnego! Przecież tam nie jest bardzo wysoko. Może tylko trochę się potłukł? Ale czemu się nie rusza? Wstrząs mózgu murowany i oby tylko to. A jeśli złamał kręgosłup?

Lazła przez kolczaste zarośla, nie zważając, że drą jej sukienkę. Jeszcze kawałek. Już niedaleko.

Upadła na kolana obok nieruchomego chłopaka, łapczywie chwytając powietrze. W boku kłuło, przed oczami latały jasne punkty. Musi wziąć się w garść, żeby nie zrobić mu większej krzywdy.

– Romek… – powiedziała miękko. – Słyszysz mnie?

Żadnej reakcji. Sprawdziła tętnicę szyjną. Puls wyczuwalny. Przyspieszony. Na skroni lekko krwawiąca rana. Wygląda na powierzchowną, ale to może być zmyłka.

I co dalej? Zajrzała do apteczki, jakby tam spodziewała się instrukcji obsługi. Co robić?

Zaczynamy minutę po północy 12 grudnia, kończymy minutę po południu 13 grudnia. Zapraszam:-)

P.S. A od środy, u Sabinki, można będzie wygrać "Czynnik miłości" :-)

* * *

Wyniki:

Lewus jasmina monika

Wymienione osoby otrzymają książki bezpośrednio z Wydawnictwa Nasza Księgarnia. Proszę, abyście swoje adresy pocztowe przesłali na adres: teano.teano[at]gmail.com.

Gratuluję zwycięzcom, a Annie Łacinie, Autorce "Kradzionych róż" dziękuję za możliwość zorganizowania konkursu.

Salon Ciekawej Książki

2011-12-10T16:32:00.000+01:00

Łódź powitała mnie deszczem. Miłym zaskoczeniem był punkt informacji turystycznej na stacji kolejowej - zostałam wyposażona w plan Łodzi, wyjaśniono mi jakim tramwajem mam dojechać do centrum, w którą stronę pójść później i gdzie oraz jaki kupić bilet na komunikację miejską.

Przez strugi deszczu (kto by myślał o parasolu) i walcząc z silnym wiatrem dotarłam na przystanek, przejechałam bodajże dziesięć kolejnych, wysiadłam nieco za Piotrkowską i udałam się na spacer;-) Łatwo nie było, bo ulica która wydawała mi się właściwą zagrodzona była szlabanem i informacją, że to teren prywatny politechniki. Dotarłam jednak i oto moim oczom ukazał się widok:

Zmarznięta ochoczo wkroczyłam do hali targowej. Po lewej stronie rozstawiały się stoiska z "tanią książką" (wypatrzyłam lubianą przeze mnie świnkę Olivię). W biurze informacji otrzymałam listę wystawców i plan wystawy, a w kasie, oprócz biletu, książkę.

(Jeśli nie mieliście okazji czytać jeszcze "Jednego dnia z panem Julesem" to serdecznie zachęcam.) Później już zaczęło się odwiedzania stoiska za stoiskiem i wyszukiwanie co atrakcyjniejszych książek:-)

Stoisko Akademii Sztuk Pięknych

Jak widać (szczególnie po powiększeniu) wydawnictwa dziecięce.

Antykwariaty, czy może raczej - bukiniści.

Ktoś jeszcze odwiedził Salon Ciekawej Książki? Co dobrego znaleźliście tam dla siebie?

Miło było odwiedzić Łódź; ostatnio byłam tam jakieś dziesięć lat temu.

Izabela Sowa. Świat szeroko zamknięty.

2011-12-09T16:34:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Bliskie

Bohaterką książki Izabeli Sowy jest Emilia. Wdowa po Ziutku, zasznurowana przez konwenanse, myślenie o tym, co o niej sądzą inni, rozbudowane przekonanie, że do życia innych - choćby najbliższych - nie należy zaglądać bez zaproszenia i mająca stały, niemalże niezmienny, plan aktywności. W miarę rozwoju akcji powieści, a już szczególnie podczas rozmów z bratankiem męża, Emilia zaczyna się odsłaniać, dokonuje pewnych przewartościowań idei, uświadamia sobie popełnione niegdyś błędy i wyzwala z owego gorsetu "zacnej kobiety".

Ku zachęcie i rozwadze:

Ale dla wielu prototypem raju jest Galeria Mokotów. Mnóstwo stoisk z markowymi ciuchami, tysiące bogato zastawionych półek. Elektroniczne gadżety, jedwabna bielizna, dermokosmetyki o IQ wyższym niż u Dody, kolorowe czasopisma zamiast książek, słodkie, ale nietuczące desery i apteka pełna cudów. Zwierzęta zaś upchnięte w zoologicznym, żeby przypomnieć stare, nie zawsze dobre, czasy. [s. 89]

Bardzo lubię książki Izabeli Sowy. I te lżejsze, i te poważniejsze, z wątkiem, który nazwać można zaangażowanym. Może nawet te drugie bardziej?

Wojciech Widłak, Paweł Pawlak. Dwa serca anioła.

2011-12-09T09:28:00.034+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Media Rodzina

Na Romka chłopcy z podwórka wołają "Drakula". Sześciolatek ma podkrążone oczy, nie może biegać i jest blady. Te specyficzne objawy związane są z chorym sercem Romka. Sercem przypominającym nadęty bulwiasty kartofel, w dodatku pobazgrany i dziurawy [s. 20] Podczas pobytu w szpitalu Romek rysuje anioła, a później prosi doktora, aby tuż obok postaci narysował serce zdrowe i serce chłopca.

W sąsiedztwie chłopca mieszka Pan Felicjan. Mężczyzna jeździ na wózku, ma w domu mnóstwo książek i swojego anioła. Romek zaprzyjaźnia się z Panem Felicjanem, a gdy okazuje się, że lekarze w Ameryce mogą zadeklarowali pomoc i od operacji dzieli chłopca tylko pewna suma pieniędzy, starszy pan wspiera Romka i jego mamę w czasie oczekiwania na cud.

"Dwa serca anioła" są historią o przeplatających się w naszym życiu nadziei i smutku. Utrzymana w czerwono-niebieskich barwach książka uczy wrażliwości i pokazuje, że wobec choroby, starości ważni są inni wokół nas, a ich bliskość i relacje nacechowane sympatią powodują, że łatwiej jest przyjmować swoje ograniczenia.

Książka napisana przez Wojciecha Widłaka i zilustrowana przez Pawła Pawlaka trzyma za serce budząc to wzruszenie, to śmiech, to łzy. I choć z pewnością młody czytelnik odczyta przekazywane w książce treści inaczej niż dorosła osoba, przede wszystkim dzieci skorzystają na poznaniu historii Romka.

Dean Koontz. Mroczne popołudnie.

2011-12-08T16:43:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz

Dawno nie czytałam książek Deana Koontza. Tak naprawdę znam trzy, może cztery jego książki; w tym jedną biograficzną o Trixie. Gdy tylko wyczytałam w informacjach, że bohaterką "Mrocznego popołudnia" opowiada o kobiecie zajmującej się ratowaniem golden retriverów stwierdziłam, że muszę odnowić znajomość z Deanem Koontzem.

Amy Redwing swoje życie poświęciła psom. Gdy ją poznajemy jedzie wraz z przyjacielem, Brianem, do domu, w którym pewien pijany mężczyzna pobił żonę i dzieci za to, że wykąpały jego psa naruszając tym samym jego poczucie władzy. Amy, która dla golden retriverów zrobiła by wszystko, staje na przeciw wściekłego mężczyzny uzbrojonego w łom i proponuje mu dwa tysiące dolarów za Nickie.

Obecność Nickie budzi wiele wspomnień. Jej zachowanie, psie, ale zarazem budzące niesamowite myśli, umiejętności, skojarzenia, zdolności, zmienia wiele w życiu Amy i Briana. Powierzają sobie wzajemnie skrywane dotychczas tajemnice, próbują zamknąć tragiczne sprawy jakie ciążą na ich życiu, by razem, w towarzystwie psów, stworzyć szczęśliwą rodzinę.

W powieści wiele jest niewyjaśnialnego, wiele zdarzeń ocierających się o rzeczy nadprzyrodzone. Zapomniałam, że takie są powieści Koontza, że groza miesza się z dziwnościami i bałam się podczas czytania. Ale to był taki strach, który nie pozwolił mi odłożyć książki.

Olbrzymią wartość "Mrocznego popołudnia" dostrzegam w propagowaniu idei pomocy psom. Amy jest założycielką fundacji Golden Heart, wraz z rzeszą wolontariuszy ratuje psie ciała i dusze. Nawołuje do adopcji zwierząt ze schronisk mówiąc o czterech milionach psów, które poddawane są co roku eutanazji w schroniskach tylko dlatego, że nie ma nikogo, kto chciałby dać im dom.

Przechodzenie obok psów, z których większość najprawdopodobniej zostanie uśpiona, było ciężkim przeżyciem, ale powrót tą samą drogą, zostawienie ich własnemu losowi, było okrucieństwem. (...) Ludzie na przywiązanie odpowiadali brakiem lojalności, nie myśląc o swoich ostatnich godzinach, kiedy będą oczekiwali miłosierdzia, którego sami kiedyś odmówili tym, którzy im ufali. [s.148]

Aurea.Fundacja pomocy goldenom.

* * *

Można kupić w:

Martin Widmark, Helena Willis. Tajemnica szafranu.

2011-12-08T10:10:00.004+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zakamarki

Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai w czasie przedświątecznym ma ważne zadanie do wykonania. Podczas, gdy młodzi detektywi odwiedzają sklep spożywczy i biorą udział w rozmowie o szafranie niezbędnym do przyrządzenia tradycyjnej, świątecznej ryby i świątecznych wypieków, ktoś kradnie cały zapas tej bardzo kosztownej przyprawy.

Podoba mi się prostota książek zatytułowanych "Tajemnica..." Młodzi mieszkańcy Valleby są bacznymi obserwatorami, interesuje ich to, co dzieje się w ich mieście, lubią miejsce, w którym żyją i angażują się bardzo mocno w to, by w Valleby było wszystkim dobrze. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że dorośli traktują poważnie Lassego i Maję, ich praca jest doceniania, a ich obecność w wielu miejscach przyjmowana jest jak oczywistość - wszak są detektywami.

Polecam:-)

Božidar Jezernik. Kawa.

2011-12-07T17:13:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Czarne

Niedawno spostrzegłam, że pijam albo kawę, albo wodę. Wobec tego, że jednak częściej sięgam po kawę oczywiste stało się duże zaciekawienie z jakim sięgnęłam po esej słoweńskiego pisarza.

Zauroczyło mnie to, o czym i jak pisze Jezernik. Przytacza historię, a może bardziej, legendy o tym, jak kawa trafiła na stoły biedniejszych i bogatszych. Podkreśla różnice między tym jak kawę pito, jak ją przyrządzano. Pokazuje wędrówkę kawy przez świat, zaprasza do zapoznawania się z ciekawostkami związanymi z przyjemnością picia kawy.

Wynotowałam cytat, który co prawda nie jest bezpośrednio związany z kawą, ale wart jest tego, by go zaprezentować wskazując czym różni się kultura europejska od kultury islamskiej:

Muzułmanie patrzyli na taniec z pogardą, a tamtejsi dostojnicy nie mogli nadziwić się majętnym Europejczykom, którzy trudzili się i spływali potem w tańcu, zamiast zapłacić innym ludziom, by tańczyli dla nich - jak to robili oni. [s.101.]

Božidar Jezernik napisał książkę, o której trudno pisać unikając cytatów. Historia kawy przedstawiona w znakomitym eseju jest czymś, do czego chce się wracać.

Irene Colas. Jakbyć genialną dziewczyną!

2011-12-07T09:08:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Book House

Przyznam, że na pierwszy rzut oka książka wydała mi się dziwna. Gdy jednak przyjrzałam się jej bliżej doszłam do wniosku, że dziś młodzież funkcjonuje inaczej niż kiedyś, i najwyraźniej formuła poradnika została dobrana do wrażliwości współczesnych nastolatek.

"Jak być genialną dziewczyną" to poradnik dobrych manier. Zaczyna się od testu, w którym czytelnicy są pytani o to, co zrobią, gdy: wyleją kompot w stołówce, maja katar, a nie maja chusteczki, wizytują wraz z prababcią restaurację, znajdują pieniądze na ulicy. Po liście dobrych odpowiedzi, z uzasadnieniem, następują kolejne porady, zastosowanie których pozwoli nastolatkom czuć się dobrze w towarzystwie, a otoczeniu nastolatka - czuć się dobrze w jego towarzystwie.

Oswajanie swojego nastoletniego ciała oraz niezręczności jakie przydarzyć się mogą każdemu, ale tylko w wieku lat nastu stanowić mogą powód do rozpaczy, podzielone są na kolejne etapy wiodące do postaci nastolatka doskonałego.

Olga Rudnicka. Lilith.

2011-12-06T16:14:00.021+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Lidia i jej mąż Piotr wprowadzają się do domu odziedziczonego po stryju Piotra, a stojącego na obrzeżach Lipniowa. Miasteczko znane jest z tajemniczej, okultystycznej, historii, którą mieszkańcy podsycają urządzając sabaty, dekorując swoje domy i miejsca pracy postacią Lilith lub innymi, okultystycznymi, symbolami.

Lidia zaprzyjaźnia się z Edytą, właścicielką księgarni, a Piotr spędza coraz więcej czasu w towarzystwie osób, które budzą niepokój jego żony. W dodatku, w okolicy, zdarzają się tajemnicze zaginięcia młodych kobiet o określonym typie urody. Spodziewającą się dziecka Lidię dręczą koszmary i ogarnia coraz większy strach.

Dawno nie czytałam książki, w którą tak trudno było mi uwierzyć, jak w tę. Bohaterowie wydawali mi się podrywani od siebie, relacje wzajemne tchnęły sztucznością, a całość nie przekonywała do siebie ku mojemu wielkiemu żalowi.

Holly Webb. Mały Rubi w tarapatach.

2011-12-06T10:06:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zielona Sowa

Kolejna książka Holly Webb pokazuje jak wprowadzać do domu drugiego czworonoga. W rodzinie Kasi, dziewczynki marzącej o psie, mieszka już kotka. Czy Psotka nie poczuje się zagrożona obecnością żywiołowego, głupiutkiego szczeniaczka, który wszędzie musi wejść, wszystko musi wziąć w zęby i wszystkiego spróbować?

Cieszę się, że istnieje ktoś taki jak Holly Webb, która sięgając po całe spectrum relacji między człowiekiem a zwierzęciem. Jej książki zapełniają koty, psy i najróżniejsze sytuacje w jakich przychodzi im być. Koty z placu budowy, psy ze schroniska, trening, opieka podczas choroby właściciela, kupowanie szczeniaka w hodowli - to wszystko, o czym pisze Autorka zdarza się i warto, by dzieci o tym wiedziały, żeby były uwrażliwione na losy czworonożnych przyjaciół.

Cóż, lubię i już:-)

Aleksander McCall Smith. Świat według Bertiego.

2011-12-05T16:02:00.058+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Muza

Nie wiem jak Alexander McCall to robi, ale lektura każdej kolejnej jego książki sprawia, że czuję się zauroczona od nowa, mocniej niż mogłabym przypuszczać i mile zaskoczona, że ponownie czytam coś, co tak mnie zachwyca.

Czwarty tom serii "44 Scotland Street" zaprasza nas do doskonale znanego świata. Znajome twarze, stały plan dnia, okolica, która pozornie poraża nudą, a tchnie przecież stabilnością i drobiazgi, które dla osób zaangażowanych są istotne i ważkie.

Pat i Matthew pracują w galerii i rozważają, czy powinno ich połączyć także życie prywatne. Agnus cierpi, gdyż jego ukochany Cyril został zaaresztowany pod zarzutem pogryzienia przechodniów. Domenica czuje się oburzona tym, że jej przyjaciółka zamieszkała po sąsiedzku bez pytania jej o zgodę, a Bruce wraca z Londynu do Edynburga i wije sobie ciepło gniazdko. Bertie, żyjący nadzieją, że narodziny Ulysessa, dadzą mu pewną swobodę rodzicielskich zapędów od Irene, okazują się być płonne; nowoczesna matka hołduje teorii o wzajemnym zespoleniu rodzeństwa.

Klimat powieści Alexandra McCalla Smitha jest niepowtarzalny. Zanurzenie się w kreowanym przez niego świecie odrywa mnie od codzienności i pozwala zanurzyć się w klimacie tak specyficznym, że aż budzącym tęsknotę.

Fragment na zasmakowanie w "Świecie według Bertiego":

Domenica nalała sobie następną filiżankę kawy i ciągnęła w myślach dalsze dywagacje na temat rzeczy posiadanych, lecz nigdy nie używanych. Książek kupionych, a nieprzeczytanych. Istnieją zapewne ludzie, którzy z należytą atencją czytają każdą kupioną przez siebie książkę i dopiero wtedy odstawiają ja na półkę. Wiele jednak książek styka się ze swymi właścicielami tylko wtedy, gdy ci wstawiają je na regał. Nigdy więcej nie biorą ich do ręki.[ s.178]

Andrzej Marek Grabowski. Afera Smoka Nudożera.

2011-12-05T10:04:00.004+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

W pewnym miasteczku, w Cichoszewie, mieszka wraz z rodzicami i bratem królewna Emilka. Wiedzie zwyczajne, pełne ciepła rodzinne życie. Razu pewnego, tuż po obudzeniu się, Emilka zobaczyła żyrafę. Żyrafa Stefania uciekła z cyrku i postanowiła zamieszkać z rodziną dziewczynki. Niestety, wkrótce okazało się, że tata Emilki musi wyjechać do Brytanii, by walczyć z groźnym smokiem. Emilka została z mamą, bratem i Stefanią, a tata - za którym natychmiast dziewczynka zaczęła tęsknić - wyjechał. Ale bez taty źle się działo - mama miała czerwone oczy, kot zaczął szczekać, pies miauczeć i Emilka postanowiła podążyć za tatą i wspomóc go w walce ze smokiem Nudożerem. I tu dopiero zaczyna się właściwa historia...

Andrzej M. Grabowski w swojej książce podkreśla rolę rodziny i przyjaźni. Czyni też wyraźne nawiązana do legend o smokach i dzielnych rycerzach, a dzięki temu, że jego opowieść toczy się we współczesnych nam czasach dzieciom będzie łatwo przyjąć przekaz płynący z historii o królewnie Emilce i smoku Nudożerze.

Małgorzata J. Kursa. Teściową oddam od zaraz.

2011-12-04T20:01:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Prozami

Książki Małgorzaty J. Kursy przekonują mnie o tym, że wciąż są ludzie dla których nie jest najważniejszy czubek ich własnego nosa, ludzie lubiący zaśmiewać się do łez, ludzie, na których można liczyć w chwilach nieco trudniejszych, a także ceniący towarzystwo innych. Wszystkie te rzeczy wyłaniają się z książek Autorki mimochodem, bo jej powieści opisują zwykłych ludzi w przeróżnych sytuacjach życiowych.

Izabela Łęcka ma męża, wolny zawód i teściową. Ma również przyjaciółkę, działkę i wielką życzliwość do świata. Od tej życzliwości są jednak, niewielkie i w różnym stopniu natężenia, wyjątki. Izabela nie żywi ciepłych uczuć do byłego męża, a teściową oddałaby najchętniej w dobre ręce. Byleby natychmiast. W tym momencie wyobrażam sobie westchnienia dużej rzeszy pań przytakującej bohaterce książki. Problem z teściową Izabeli jest taki, że mama Pawła chce pomagać wiedziona odruchem sympatii i ideą niesienia dobra.

Powieść Małgorzaty J. Kursy to jednak nie tylko opowieść o perypetiach z nadaktywną teściową. To także historia kryminalna z morderstwem, przemytem i innymi zbrodniczymi postępkami w tle. Dołóżcie do tego cięty język, smakowitą ironię, wyśmienity humor i bohaterów o żywiołowych charakterach. Nie pozostaje nic innego niż brać się za czytanie:-)

Borbála Pőcz, Dóra Csányi, Tibor Kárpáti. Masz prawo.

2011-12-04T17:02:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Namas

Niewielka książeczka z ilustracjami naśladującymi niepozorne dziecięce obrazki obudziła we mnie sporo, jak na publikację adresowaną do dzieci, emocji.

Dzieciom niepełnosprawnym przysługują takie same prawa jak wszystkim innym dzieciom. Jeśli tak, to po co tworzy się Konwencję o prawach osób niepełnosprawnych i pisze się książkę o prawach dzieci niepełnosprawnych?

Wśród pytań wprowadzających do książki są pytania o to, czym jest prawo, po co są prawa i co oznacza pojęcie "niepełnosprawność". Są również i nieco trudniejsze terminy: "racjonalne usprawnianie" i "uniwersalne projektowanie".

Samym dzieciom natomiast należy umożliwić decydowanie o treści praw, które ich dotyczą, i sposobach ich realizacji. W jaki sposób dzieci mają decydować o treści praw, które je dotyczą?

Do życia. To Twoje najwyższe dobro, więc prawo nie pozwala, by ktoś ci je odebrał. I tu można by podyskutować na temat zapisów prawnych pozwalających na aborcję wynikającą z przesłanek medycznych.

Do sprawiedliwości, wolności oraz bezpieczeństwa. Wszyscy, również niepełnosprawni, są równi wobec prawa. Brzmi nieco sztucznie, prawda?

Aby w przyszłości zadecydować, czy chcesz żyć ze swoją rodziną, samodzielnie, czy pod opieką instytucji. I to jest punkt, w którym założenia prawne mijają się najbardziej z praktyką.

Do życia rodzinnego. (...) Jeśli nie możesz mieszkać z rodzicami, rząd musi zadbać o to, aby zaopiekowali się tobą dalsi krewni lub opiekun prawny. Tu też między zapisem, a realizacją jest spory rozdźwięk.

Mam niejasne wrażenie, iż pisanie książki o prawach niepełnosprawnych, w których podkreśla się, że osoby niepełnosprawne maja takie same prawa jak inni, stanowi zaprzeczenie idei równości, do której w rzeczonej książce się nawołuje. A co Wy o tym myślicie?

XX Wrocławskie Promocje Dobrych Książek

2011-12-03T15:09:00.000+01:00

Pierwszy raz byłam na WPDK. Pierwszy, ale mam nadzieję - nie ostatni, bo zauroczyło mnie miejsce, w którym owo wydarzenie się odbywa. Muzeum Architektury nadaje uroczy klimat spotkaniom z książką.

Spotkałam znajomych i też osobę, którą znam ze specjalistycznego forum, a z którą rozpoznałyśmy się przypadkiem; miły akcent:-)

Jestem bardzo zadowolona z odwiedzin Wrocławskich Promocji Dobrych Książek. Szkoda jedynie, że kolej nie stanęła na wysokości zadania i podróż do Wrocławia mijała mi w nieogrzewanym pociągu. Na szczęście - miałam zajmującą lekturę:-)

Beata Ostrowicka. Lalusie.

2011-12-03T11:11:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

Lalusie były cztery: Różyczka, Pucka, Żabka, Duża. Mieszkały w zakątku pokoju Zuzi i swoimi wielkimi, lalusiowymi oczkami patrzyły na świat. Wraz z nimi w dziecięcym pokoju mieszkały lalki Julia, Katarzyna Maria, miś Kleofas, a często odwiedzała je kotka Wera.

Ciekawe świata, sympatyczne, pełne życzliwości Lalusie są bohaterkami piętnastu opowiadań oznaczonych symbolem "poduszkowiec". Książeczka przeznaczona, zgodnie z sugestią wydawnictwa, dla dzieci od trzeciego roku życia z pewnością zauroczy małe dziewczynki i pozwoli uwierzyć w to, że zabawki, gdy na nie nie patrzymy, żyją.

Rozważanie, czy rzeczy gdy na nie nie patrzymy istnieją lub ożywają jest poważnym problemem filozoficznym, ale my - skupmy się na pokoju z zabawkami i Lalusiach; one wszak istnieją. Tego jestem pewna:-)

Grzegorz Kasdepke. Zestaw urodzinowy.

2011-12-02T10:58:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literatura

Czytałam kilka książek Grzegorza Kasdepke, ale chyba żadną z nich nie podbił tak mojego serca jak opowieściami o Kacprze. Szczególną uciechę sprawił mi Autor jednym opowiadaniem, a jeszcze większą - pewnym cytatem, który przytoczę poniżej.

"Zestaw urodzinowy" składa się z trzech części: Kacperiady, Kacpra z szuflady i dodatkowego prezentu - pięciu nowych opowiadań. Bohaterem wszystkich tekstów jest Kacper, syn pisarza, który - jak się to zdarza najczęściej - dialoguje z tatą. W historiach pojawia się także mama, ludzie bliżsi i dalsi, ale człon opowieści stanowi przesympatyczny duecik: ojciec i syn.

Panowie rozmawiają, jak to w rodzinach bywa, o wszystkim. A to o uszach, przez które syn nie słyszy, że trzeba je sprzedać, a to o ręce, która przez straszliwe tunele rękawów kurtki przedziera się śmiało, o liście do Mikołaja, idealnym przedszkolu, o Marzannie tak pięknej, że nie sposób jej utopić, o głaskaniu termometru, o skarbie w piaskownicy i o wielu, wielu innych, zajmujących, sprawach.

Pora na opowiadanie, które mnie zachwyciło. Nosi ono tytuł "Wszystko zgodnie z planem" i przedstawia historię wyjazdu Kacpra i taty do babci, do Białegostoku. Panowie zdążają na dworzec kolejowy, a że z domu wyszli oczywiście zbyt późno, by wędrować na ów dworzec komfortowo i bez stresu, droga z domu do pociągu wydaje się być najeżona przeciwnościami. Nie będę opowiadała nic więcej, powstrzymam się przed cytowaniem czegokolwiek, bo to opowiadanie trzeba przeczytać, najlepiej głośno, by dostrzec ironię i humor w nim ukryte.

Przywołam natomiast zachwycający cytat z innego opowiadania:

- Co to jest "lancz"? - zapytał Kacper.

- To samo, co obiad - wtrącił pan Kazimierz. - Tylko że droższy i mniej smaczny niż ten domowy. Jedzą go biznesmeni i maja potem wrzody żołądka, bo każdy kęs przeliczają na euro. [s. 131]

Prawda, że cudne?

Serdecznie polecam opowieści o Kacprze Grzegorza Kasdepke.

Paweł Zyzak. Gorszy niż faszysta.

2011-12-01T15:21:00.005+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zysk i S-ka

„Gorszy niż faszysta” to książka traktująca o tym, co działo się w Polsce po opublikowaniu pierwszej książki Pawła Zyzaka - „Lech Wałęsa – idea i historia. Biografia polityczna legendarnego przywódcy 'Solidarności' do 1988 roku”. Pierwsza książka Zyzaka została wydana w roku 2008. I co się stało? Ano parę ważnych rzeczy. Przyznam, że nie zdawałam sobie sprawy z tego, na jaką skalę publiczność była manipulowana w związku z pojawieniem się książki. Właśnie te manipulacje i postawa wielu osób ze świecznika, w tym ludzi piastujących najwyższe stanowiska państwowe, są dla mnie najciekawszym wątkiem książki.

Dużo działo się po tym, jak wyszła książka Zyzaka. Barbara Kudrycka, która była wtedy i jest dzisiaj ministrem nauki i szkolnictwa wyższego, chciała nasłać kontrolę na Uniwersytet Jagielloński, gdzie Zyzak obronił pracę magisterską, która jest podstawą książki. Później Kudrycka wpadła na pomysł zorganizowania konferencji metodologicznej. Z tej okazji Andrzej Nowak, promotor pracy magisterskiej Zyzaka i wydawca jego pierwszej książki, przypomniał, że jedyną konferencję na temat metodologii historii politycy zorganizowali w Otwocku na przełomie lat 1951 i 1952. Co jeszcze się działo? Otóż politycy atakowali Instytut Pamięci Narodowej, chociaż książkę wydały „Arcana”, a w IPN-ie nie pracował ani Nowak, ani, do czasu wydania książki, Zyzak. No i wreszcie Lech Wałęsa obraził się do tego stopnia, że zapowiedział, iż nie będzie brać udziału w żadnych uroczystościach, a nawet, że opuści Polskę.

Najsmutniejsze w tym wszystkim, ale też w pewnym określonym kontekście najśmieszniejsze, jest to, że najgłośniej krzyczący książki nie przeczytali. Dochodziło do tak kuriozalnych sytuacji, że pośród czterech uczestników programu „Warto rozmawiać”, której to audycji tematem była książka Zyzaka, cały tekst przeczytał tylko jeden dyskutant – profesor Nowak. Tę w pewien sposób historyczną audycję można obejrzeć TUTAJ – chodzi o drugą część programu, bo gościem części pierwszej jest Paweł Zyzak.

Moim faworytem, jeśli chodzi o tych, którzy książki nie przeczytali, ale za to krytykowali jej Autora, a także profesora Nowaka, IPN, a nawet braci Kaczyńskich :-), jest Jacek Żakowski. Oto fragment rozmowy, którą z Żakowskim przeprowadził Robert Mazurek i którą w swojej najnowszej książce cytuje Zyzak:

Robert Mazurek: - Książka Zyzaka była brutalna?

Jacek Żakowski: - Była.

RM: - Obawiam się, że pan jej nie czytał.

JŻ: - Nie całą. Istotą sporu w tej sprawie była rola IPN, bo gdyby to było całkiem prywatne przedsięwzięcie, a nie organizowane i sponsorowane przez państwo...

RM: - Ależ było!

JŻ: - I Zyzak nie pracował w IPN?

RM: - Kiedy książkę pisał i wydawał – nie. Potem przez kilka miesięcy, zdaje się, że pakował w IPN książki.

JŻ: - I może jego opiekunem i promotorem nie był profesor z IPN?

RM: - Nie był. Andrzej Nowak nie pracował w IPN.

A zatem Żakowski ksiązki nie przeczytał. Nie wie też, że książkę wydała firma prywatna, której państwo nie sponsorowało. Nie wie, że Zyzak pisząc książkę w INP-ie nie pracował. Nie wie, że w IPN-ie nie pracował profesor Nowak. Nie wiedząc tego wszystkiego mówi jednak: - No dobrze, i zaraz mi pan wytłumaczy, że to wszystko nie miało nic wspólnego z IPN i z nagonką na Wałęsę, którą prowadzili Kaczyńscy. Ja w to nie wierzę.

Na co Mazurek: - Fakty temu przeczą, ale wobec pańskiej wiary jestem bezradny, więc zmieńmy temat. [Oryg. Kaczyński wymaga terapii. Rozmowa Mazurka. Jacek Żakowski. „Rzeczpospolita” 9.IV.2011. W książce Zyzaka – s. 433]

Tekst liczy sobie 511 stron. Bibliografia zajmuje 47 stron i jest podzielona na archiwa, źródła o charakterze wspomnieniowym, literaturę naukową i popularną, prasę, materiały filmowe i dźwiękowe, Internet. Na koniec mamy 15 fotografii.

Najkrócej i najtrafniej o najnowszej książce Zyzaka wypowiedział się Sławomir Cenckiewicz, którego opinia zamieszczona jest na pierwszej stronie okładki: Zapis społecznej choroby, której objawem jest abdykacja rozumu.

Holly Webb. Kora jest samotna.

2011-12-01T09:56:00.005+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zielona Sowa

Książki Holly Webb pojawiały się już na blogu kilkukrotnie i za każdym razem jest tak, że doceniam to, co pisząc opowiadania o zwierzętach adresowane do dzieci, robi Autorka. Wobec wciąż obecnych doniesień medialnych o tym, jak źle traktujemy zwierzęta, taka akcja uświadamiająca jaką przeprowadza Holly Webb jest skarbem. Być może nieco cukierkowym, ale nieodmiennie skarbem.

Kora to radosny, pełen życia szczeniak. Zajmuje się nim przede wszystkim Waldek, bo jego młodsza siostra, Helenka, boi się psów. Jednak gdy chłopiec ulega wypadkowi, a Kora z tęsknoty i nudów zaczyna psocić, to Helenka zdobywa się na odwagę i zaczyna chodzić na szkolenie z psem.

Książki Holly Webb uczą odpowiedzialności. Pokazują, że to nie pies jest winien różnych rzeczy, które nam przeszkadzają, ale to my, lekceważąc jego naturę i potrzeby, dopuszczamy do niepożądanych zachowań.

Serdecznie polecam - duża czcionka, sprawnie napisana opowieść, doskonała książka na samodzielną dziecięcą lekturę.

P.S. Powstała strona serii - zaopiekujsiemna.com.pl Dzieci znajdą na niej grę polegającą na sprawowaniu opieki nad zwierzęciem, rodzice informacje o serii, a nauczyciele - scenariusze lekcji.

Monika Szwaja. Matka wszystkich lalek.

2011-11-30T16:58:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo SOL

Kiedy sięgałam po tę książkę usłyszałam, że to najlepsza powieść Monika Szwai. Zaintrygowało mnie to i rzuciłam się do czytania.

Klara, w połowie będąca Polką, w połowie Francuzką, mieszka na Il de Sein, niewielkiej wyspie na Atlantyku z rodzicami, siostrą i babcią. Dziewczyna uzdolniona manualnie dzierga przepiękną odzież, wykonuje równie udaną biżuterię i pomaga rodzicom w prowadzeniu restauracji. Gdy pewnego dnia na wyspie pojawiają się dwaj Polacy i przekazują Klarze niecodzienną wiadomość, życie dziewczyny ulega zmianie. Ale czy jest to zmiana na dobre?

W powieści śledzimy również losy Elżuni, którą w czasie wojny organizacja Lebensborn odebrała rodzicom i przekazała do adopcji niemieckiemu małżeństwu. Dziecko posługujące się do szóstego roku życia tylko językiem polskim staje się z dnia na dzień Niemką i wychowywane jest w nienawiści do Polaków.

Monika Szwaja w delikatny, acz wiele mówiący, sposób zestawia losy dwóch kobiet o rozszczepionych tożsamościach narodowych. Każda z nich na nowo, w sobie właściwy sposób odkrywa Ojczyznę, wsłuchuje się we własną osobowość, słucha głosów przyrody, osób bliskich, a wreszcie swoich pragnień.

"Matka wszystkich lalek" to historia naznaczona dramatami ludzkich decyzji pozwalająca z nadzieją patrzeć w przyszłość. I to naprawdę najlepsza z czytanych przeze mnie książek napisanych przez Monikę Szwaję. Nie dajcie się zniechęcić tajemniczym opisem na okładce. Tej książce trzeba zajrzeć pod okładkę, by się z nią zaprzyjaźnić.

Ulf Stark, Mati Lepp. Jak tata się z nami bawił.

2011-11-30T08:54:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zakamarki

Kiedy tata zostaje sam z dziećmi to... To się z nimi bawi. Na przykład w ciepło-zimno. Z dodatkowym utrudnieniem, czyli ptak, ryba, pomiędzy.

Ulf i Janne, początkowo nieco nieufni, zaczynają się dobrze bawić i szukają ukrytego klucza, by za chwilę chować go samemu. Kiedy nadchodzi pora na to, by Ulf schował klucz chłopiec postanawia położyć klucz w obszarze "ryby", czyli znajdującym się poniżej nosa Taty, i to w miejscu, które choć oczywiste wydaje się być trudne do odgadnięcia. Nie zdradzę kto, kiedy i czy znalazł klucz do sekretarzyka, ale zapowiem, że możecie przygotować się na niespodziankę.

"Jak tata się z nami bawił" to historia opowiedziana z przymrużeniem oka. Warto spędzić z jej bohaterami trochę czasu:-)

Brandon Mull. Baśniobór. Gwiazda Wieczorna wschodzi.

2011-11-29T16:41:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo W.A.B.

Kiedy w maju pisałam o "Baśnioborze" dałam się porwać magii opowieści snutej przez Brandona Mulla. Nie inaczej było teraz - niedziela spędzona w rezerwacie wraz z Kendrą, Sethem, ich dziadkami i przyjaciółmi okazała się być nader ekscytująca.

Do klasy Kendry przychodzi nowy uczeń. Jej koleżanki zachwycają się jego urodą i tylko ona, dzięki mocy wróżek, widzi postać Casey'a takim jak jest naprawdę, odrażającym goblinem. Nieco później dziewczynę zaczepia na ulicy dziwnie ubrany mężczyzna, któremu udaje się przekonać Kendrę i jej brata, że jest przyjacielem przyjaciela dziadka i zjawił się, by im pomóc. To do czego ich namawia zemści się jeszcze na obydwojgu młodych ludzi, którzy zmuszeni są uciekać do Baśnioboru, którym tym razem nie zagwarantuje im bezpieczeństwa.

Och, jakże Seth mnie złościł. Zastanawiałam się nad tym, czy chłopak się kiedyś zmieni, czy już zawsze będzie nieposłusznym, zadufanym, przekonanym o własnych możliwościach młodszym bratem, choćby po to, by móc ukazać dysproporcje między charakterami obydwojga głównych bohaterów.

Brandon Mull umiejętnie buduje napięcie, wplata nowe postacie, odsłania przed czytelnikami wątki dotychczas nieistniejące lub niewyjaśnione. Pozwala się bać, zachęca do emocjonalnego zaangażowania w opowieść, każe zastanawiać się nad sobą samym, poddaje w wątpliwość przekonanie o pewności osądów. Fascynujące...

Pozostaje mi powtórzyć - gdy bierzecie "Baśniobór" w ręce zadbajcie o to, byście zostali z powieścią sami. Wszyscy i wszystko będzie Wam przeszkodą w lekturze.

Opowiadania z uśmiechem. Polscy pisarze dzieciom.

2011-11-29T09:53:00.003+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literackie

Siedemnastu autorów i dwadzieścia cztery teksty. Dłuższe, krótsze, śmieszniejsze, refleksyjne, dla nieco młodszych i ciut starszych, ku nauce i pod rozwagę. Doskonałe w czytaniu.

O rogaliku, który marzył by być księżycem. O kotopsie najukochańszym ze wszystkich zabawek. O świnkach bałaganiarach i wilku. O wartościowym guziku, torcie marchewkowym, słowach, które wywołują lawinę złości, o placku Zgody i Pogody, o Dniu Taty i o wielu, wielu innych ważnych sprawach.

Wyjątkowo ucieszyła mnie historia napisana przez Joannę Papuzińską "Jak nasza mama hodowała potwora", czyli fragment książki "Nasza mama czarodziejka". Moja radość po pierwsze wzięła się stad, że czytałam tę opowieść będąc dzieckiem, po drugie - bo to naprawdę udana opowieść:-)

Trudno zresztą byłoby wskazać opowiadanie mniej zajmujące, czy mniej ciekawe. Idea zebrania tekstów wielu autorów w jednym tomie daje gwarancję tego, że każdy znajdzie w "Opowiadaniach z uśmiechem" coś dla siebie, coś co sprawi, że w trakcie lektury na jego twarzy pojawi się uśmiech.

Miłego czytania:-)

Maria Ewa Letki. Czarusia.

2011-11-28T19:07:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Bajka

Czarusia ma na imię Czarosława i jest po pierwsze czarownicą, po drugie właścicielką zaczarowanej chatki oraz Kota i Kruka. Podwójne imię wzięło się zaś stąd, że Czarosława mimo poważnego wieku postanowiła zaprzyjaźnić się z pewną dziewczynką i sama przybrać postać przedszkolaka (chciałam napisać przedszkolaczki, ale chyba nie ma takiego słowa, prawda?)

Sympatyczna czarownica żongluje udanie swoimi - to młodszym, to starszym - wcieleniami. Opiekuje się Natalką podczas nieobecności rodziców dziewczynki jako Czarosława, a już jako Czarusia gra w dziewczynką w gumę i jeździ z nią na rowerze. Poza tym pomaga tym, którzy zachodzą do gderliwej chatki z kłopotami.

Książka Ewy Marii Letki odczarowuje postać złej czarownicy, Baby Jagi pokazując, że nawet czarownice maja marzenia, lubią grać w piłkę i smakuje im pomidorowa.

Z "Czarusi" dowiedzieć się możemy, że nie taki wilk... Przepraszam - nie taka czarownica straszna jakby się wydawać mogło:-)

Andrzej Pilipiuk. Aparatus.

2011-11-28T17:57:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Fabryka Słów

Jakże miło było wrócić w świat wykreowany przez Andrzeja Pilipuka. "Aparatus" to zbiór skupiający osiem opowiadań, akcja których dzieje się w różnych przestrzeniach czasowych i różnych miejscach.

W opowiadaniach spotkać się można z doktorem Pawłem Skórzewskim, który albo szuka zaginionego klasztoru, albo szczepiąc mieszkańców dalekiej północy przeciw ospie jest świadkiem uderzenia w zaginiony, przeklęty dzwon, albo próbuje znaleźć sposób na wampiry. Miło także było poczytać o sympatycznym poszukiwaczu staroci, Marcinie; aż pozazdrościłam mu umiejętności. Bardzo lubię, czytane już wcześniej w SFFiH, opowiadanie o Niemcach mieszkających podczas wojny w Parku Łazienkowski i zwierzątkach, które niekoniecznie są przyjazne zwiedzającym park. Chyba najmocniejsze wrażenie zrobił na mnie tekst "Ośla opowieść". Nie zdradzę zbyt wielu szczegółów, ale powiem - przydaje się znajomość "Pinokia".

Żywię przekonanie, że Pilipiuk jest dobry na wszystko. W tym także podróż pociągiem bez miejsca siedzącego; nawet nie zauważyłam kiedy dojechałam do celu:-)

Zapasy na zimę i dziecięce lektury, czyli niedzielnik nr 30

2011-11-27T17:27:00.001+01:00

Dzisiejszy niedzielnik jest mocno nietypowy, bo składa się przede wszystkim ze zdjęć.

* * *

Zauważyłam ostatnio wyjątkowy urodzaj na książki obszerne. Czyżby znak nadchodzącej zimy?

W ramach wpisów sygnowanych podpisem "Poczytaj mi Mamo" chcę zaprezentować zdjęcia biblioteczki mojej siostrzenicy. Zgodzicie się ze mną, że gdzie jak gdzie, ale w dziecięcym pokoju książki na baczność stać nie powinny:

Półeczka z Zakamarkowymi lekturami:

Zapasy na listopadowo-grudniowe wieczory mamy poczynione. A Wy?

Jarosław Kaczyński. Polska naszych marzeń.

2011-11-27T10:00:00.002+01:00

Akapit Sp. z o.o., Lublin

Kiedy na stronie 38. znalazłam to słynne zdanie: Nie sądzę, żeby kanclerstwo Angeli Merkel było wynikiem czystego zbiegu okoliczności, zdanie, które przez kilka dni w końcówce ostatniej kampanii wyborczej było cytowane przez media setki razy dziennie, znowu zadumałam się nad tym oczywistym faktem, że mnóstwo ludzi żyje w zupełnym matriksie. Jeżeli komuś nie podoba się sformułowanie "matrix", to niech je sobie zastąpi terminem "rzeczywistość symulakryczna" - będzie bardziej naukowo, a na jedno wychodzi :-)) Pomyślałam sobie, że jeśli już ktoś koniecznie chciał epatować publiczność strasznymi rzeczami, które Kaczyński napisał w swojej książce, to mógł sięgnąć po inne fragmenty, na przykład po ten: W dającej się przewidzieć przyszłości punktem odniesienia dla Polski powinna być Unia Europejska, a nie jakieś nowe wcielenie Rzeszy Niemieckiej. W tym kontekście orientowanie się na Niemcy jest niezgodne z polskimi interesami - jakkolwiek by je pojmować. [s. 121]

Tu jest dopiero pole do interpretacji - można wmawiać ludziom, że Kaczyński uważa, iż Niemcy tworzą kolejną Rzeszę, że chce wywołać wojnę z Niemcami itd. Tak sobie pomyślałam, ale zaraz oprzytomniałam - bo w końcu jakie znaczenie ma to, jakie słowa wezmą na tapetę medialne kombajny? W matriksie (rzeczywistości symulakrycznej) nie ma to najmniejszego znaczenia.

Książka ma dwie części - w pierwszej Autor daje nam swoją analizę obszarów ważnych dla państwa. Kaczyński pisze o Polsce podmiotowej, o elitach, sądownictwie, mediach, edukacji, polityce historycznej itd. Bardzo dobry jest przedostatni rozdział tej części zatytułowany "Leszek i Jarek, czyli kim jest narrator tej opowieści". To bardzo osobisty tekst, w którym Autor wspomina swojego Brata, ale też pisze o sobie. Dla mnie są to rzeczy ciekawe, bo o ile przeczytałam dużo wypowiedzi Lecha Kaczyńskiego i dużo o Lechu Kaczyńskim, to Jarosław Kaczyński jest mi o wiele mniej znany, w każdym razie od strony prywatnej.

Druga część książki to "Alfabet Jarosława Kaczyńskiego". Najobszerniejsza notka jest o Donaldzie Tusku (ponad 8 stron), ale są i notki jednostronicowe. Dobry jest tekst o Aleksandrze Kwaśniewskim, pełen anegdot, bardzo ciepło napisał Autor o Marii Kaczyńskiej. Jak na mój gust trochę za dużo jest notek o ludziach PiS-u, czy wywodzących się z PiS-u, bo z całym szacunkiem dla każdego, ale bardziej ciekawa jestem poczytać o Janie Krzysztofie Bieleckim czy Bronisławie Komorowskim, niż o Joannie Kluzik-Rostkowskiej.

Kaczyński pisze dobrze, daje ciekawe analizy, a do tego jest niezłym gawędziarzem i ma cięty język. W rozdziale dotyczącym sądownictwa czytamy na przykład: Sędziowie stali się nową grupą kapłańską. W momencie wejścia do zawodu nabierają nadzwyczajnych kompetencji zarówno w sferze intelektualnej, jak i moralnej [s. 101]. Można powiedzieć, że jest to najcelniejsze i najkrótsze streszczenie wykładu zatytułowanego "Mułłowie Zachodu: sędziowie jako arbitrzy moralni", który to wykład w sierpniu 2009 roku wygłosił w Warszawie Antonin Scalia, sędzia Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych (tekst pod linkiem jest po angielsku i po polsku).

Mnie nie wszystkie tematy poruszone przez Autora interesują w równym stopniu, więc książkę czytało mi się "nierówno", a poza tym odnoszę wrażenie, że ten tekst jest - mam nadzieję, że dobrze oddam to, co chce powiedzieć - trochę zbyt doraźny, zdaję sobie jednak sprawę z tego, że w tym konkretnym czasie i w tych konkretnych okolicznościach inny być nie mógł.

* * *

Można kupić w:

Zaułki zbrodni.

2011-11-26T19:05:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Dolnośląskie

Czytanie opowiadań o zbrodniach we Wrocławiu podczas podróży późnym popołudniem do Wrocławia nie jest najrozsądniejszym pomysłem świata, prawda? Okazałam się nie być rozsądna, a gdy wędrowałam przez ulice i uliczki tytułowego miasta wzbraniałam się przed myśleniem o tym, co wyczytałam w lekturze.

"Zaułki zbrodni" to pokłosie warsztatów literackich organizowanych podczas wrocławskiego Festiwalu Kryminału w 2009 i 2010 roku. Opowiadań w tomie jest piętnaście, a wstęp je poprzedzający napisał Mariusz Czubaj, który nie dość że kryminały pisze, to jeszcze pisze o kryminałach w sposób mocno naukowy.

Chyba nie da się uniknąć tego, że podczas czytania zbioru opowiadań pisanych przez różne osoby, jedne z tekstów spodobają się bardziej, inne nieco mniej. Marta Broś-Rudnicka zabrała mnie w fascynująco spuentowaną wędrówkę po spokojnym miejskim osiedlu, "Leć ku niebu" Joanny Pachli potwierdziło moją antypatię wobec Piotrusia Pana, bohaterka opowiadania Katarzyny Zdeb zadziwiła mnie konsekwencją w działaniu, "Pułapka" wzbudziła we mnie poczucie podziwu dla dobrze wykorzystanej sztuki kamuflażu, Maciej Prochowski interesująco przedstawił objawy rycerskości u współczesnych mężczyzn i ... Jak się domyślacie mogłabym tak pisać o każdym z opowiadań.

Pozostaje mi odesłać Was do "Zaułków zbrodni". Już okładka wygląda zachęcająco, prawda?

Pija Lindenbaum. Nusia i wilki.

2011-11-26T08:50:00.000+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zakamarki

"Nusia i wilki" to doskonałe i skuteczne antidotum na "Czerwonego Kapturka"! Jeśli twoje dziecko na słowo "wilk" zaczyna nerwowo się oglądać i lubi powtarzać "boję się" to koniecznie przeczytajcie tę książkę!

Nusia jest ostrożna. Nie robi nic, bo mogłoby być choć trochę niebezpieczne lub niehigieniczne. Nie głaszcze psów, nie skacze przez rowy, nie rozrabia jak jej rówieśnicy. Nusia po prostu się boi. Wszystko zmienia się tego dnia, kiedy dziewczynka gubi się na przedszkolnej wycieczce i zostaje sama. W lesie pełnym wilków!

Wilki, które opisała Pija Lindenbaum w niczym nie przypominają krwiożerczych postaci z baśni i bajek jakie znamy. Te wilki uwielbiają drapanie po plecach, są trochę marudne i niezbyt rozgarnięte. Po prostu nie można się ich bać.

Bardzo podoba mi się ta książka. Pokazuje, że to, co może wydawać się nam straszne, wcale takie nie jest, a odwaga tkwi w każdym z nas. A ci, do których podchodzimy z nieufnością, mogą okazać się naszymi przyjaciółki. Autorka zdaje się mówić dzieciom "nie sądź po pozorach, nie wierz w stereotypy, bądź otwarty", wspaniale, prawda?

To już drugie polskie wydanie, pierwsze rozeszło się błyskawicznie. Kupcie tę książkę dopóki jeszcze jest na półkach księgarni i nauczcie dzieci, że nie taki wilk straszny jak go malują.

Izabela mama Heleny

Ewa Wilcz-Grzędzińska, Tomasz Wróblewski. Pisać skutecznie.

2011-11-25T15:52:00.052+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Ossolineum

"Pisać skutecznie" to książka dziennikarzy tłumaczących jak pisać, by dobrze byłoby czytać to, co napisane zostało. Autorzy w rzeczowy, skrupulatny i poparty wieloma przykładami sposób przybliżają tajniki zawodu dziennikarskiego.

Przyznam, że pewne rzeczy wydawały mi się oczywiste, pewne stanowiły coś nowego, choć chyba nie odkrywczego. Łatwo w oparciu o "Pisać skutecznie" uzupełnić i uporządkować wiedzę, sięgnąć po wzorce warte naśladownictwa, przeanalizować swoje teksty pod kątem poprawności, czy logicznych wywodów.

Książka podzielona została na cztery dłuższe i trzy krótsze rozdziały. W tych rozbudowanych porusza się temat tego, co co warto zrobić zanim weźmiemy się do pisania, jak skonstruować tekst, w jaki sposób tworzyć tytuł i śródtytuły, jaki język i styl sprzyjają tekstom dziennikarskim , jak używać cytatów i czy warto opierać się na anonimowych źródłach.

"Pisać skutecznie" to dobrze napisana książka. Trudno wszak, by było inaczej;-)

Martin Widmark, Helena Willis. Tajemnica biblioteki.

2011-11-25T09:48:00.004+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Zakamarki

W uroczym, znanym z poprzednich opowieści traktujących o Biurze Detektywistycznym Lassego i Mai, miasteczku Valleby giną cenne książki z biblioteki.

Tajemnicze kradzieże zbiegają się w czasie z wizytami w bibliotece trojga czytelników: Pastora, profesor Brigitty Holm, elektryka Welmera Friska. Maja i Lasse w towarzystwie komisarza policji próbują przepytać bibliotekarkę i rozwikłać tajemnicę.

Podoba mi się w jaki sposób młodzi detektywi sprawdzają wszystkie możliwości, jak rozważają kto z podejrzanych jest winnym kradzieży książek. Obserwacja pastora, pani profesor i elektryka, śledztwo, angażujące na równo dzieci i dorosłych przynosi oczekiwane rezultaty - osoba wynosząca książki z biblioteki zostaje wykryta, a młody (wydawnictwo sugeruje wiek +6) czytelnik oddycha z ulgą - Lassemu i Mai znów się udało:-)

Tim Harford. Sekrety ekonomii czyli ile kosztuje twoja kawa.

2011-11-24T16:09:00.002+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Literackie

Tytuł książki może wskazywać na to, że Harford napisał tekst dowcipny, łatwy w czytaniu, a jednocześnie świetnie wyjaśniający meandry ekonomii – wiecie, chodzi o tytuły wielu podręczników z różnych dziedzin, w których pojawiało się sformułowanie „dla opornych”; tu z kolei Autor nęci, że powie nam, „ile naprawdę kosztuje nasza kawa”. Owszem, Harford pisze dowcipnie, daje świetny wykład, ale tekst nie jest tak zupełnie łatwy; trzeba rzetelnie popracować, żeby w pełni skorzystać z pracy Harforda.

Książka nie jest podręcznikiem. Ja odebrałam ją w dużej mierze tak, jakby to był zapis wykładów prowadzonych przez kompetentnego nauczyciela, mającego duży dar komunikowania się ze swoimi słuchaczami. O samej ekonomii Autor pisze tak:

Ku zaskoczeniu niektórych osób, ekonomia zajmuje się związkami między różnymi zjawiskami: dobra i pieniądze nie pojawiają się i nie znikają tak po prostu. [s. 309]

Ekonomia, taka, jaką ją przedstawia Harford, to nie liczby i procenty, nie kursy walut ani cykle koniunkturalne, ale właśnie związki między zjawiskami. Nie znam się na branży na tyle, by stawiać jakieś mocne tezy, ale wydaje mi się, że Harford postrzega ekonomię podobnie, jak postrzegał ją Ludwig von Mises, który w dziele „Human Action” stwierdził, że ekonomia jest najbardziej rozwiniętą częścią prakseologii, czyli uniwersalnej nauki zajmującej się ludzkim działaniem.

W najbardziej oczywisty sposób o ludzkim działaniu, o podejmowaniu decyzji, traktuje rozdział siódmy, w którym mowa jest o teorii gier, ale też o pokerze i o tym, że dwaj eksperci od stosowania teorii gier w przetargach nie umieli poradzić sobie z licytowaniem zawartości portfeli.

Stwierdziłam, że tekst Harforda nie jest łatwy, ale po pierwsze – nie trzeba się tym zrażać, bo wystarczy rzetelnie przyłożyć się do lektury, a po drugie – całkiem łatwy być nie może ze względu na materię, której dotyczy. Harford kapitalnie objaśnia zjawiska, które widzimy na co dzień i nad którymi nie zastanawiamy się, albo ich nie rozumiemy. Dlaczego produkty firmowane przez supermarkety są brzydko opakowane? Po co do kawy proponują bitą śmietanę, rozmaite syropy i inne dodatki? Dlaczego czynsze za lokale w niektórych miejscach są horrendalnie wysokie? Dlaczego firmy wydaja kolosalne pieniądze na tworzenie reklam, które niczego nie mówią o produkcie? Na te i mnóstwo innych pytań Harford odpowiada i robi to świetnie. Majstersztykiem jest to, w jaki sposób Autor zreferował teorię George'a Akerlofa wyłożoną w opublikowanym w 1970 roku artykule „The Market for 'Lemons': Quality Uncertainty and the Market Mechanism”. Za swoją teorię, będącą analizą rynków cechujących się asymetrycznością informacji, Akerlof w roku 2001 dostał Nagrodę Nobla z ekonomii. Musiał dostać, skoro wykazał, że nie da się kupić dobrego auta na rynku samochodów używanych :-) Tekst Akerlofa jest TUTAJ – kto chce, niech czyta, a później niech oceni referat Harforda, który poradził sobie bez sięgania po choćby jeden wzór :-)

Krótko mówiąc – Harford napisał świetną książkę, z której można dowiedzieć się, co może nam powiedzieć kompetentny w swojej dziedzinie ekonomista. Oczywiście ekonomista nie może powiedzieć nam większości rzeczy, jednak to, co powiedzieć może, jest ważne. A co takiego ważnego może powiedzieć ów ekonomista? Zdaniem Harforda, ekonomista potrafi wam powiedzieć, kto i co dostanie, w jaki sposób i dlaczego. [s. 10]

Petra Finy. Biała księżniczka i Złoty Smok.

2011-11-24T08:46:00.001+01:00

Wydane przez

Wydawnictwo Namas

Akcja tego opowiadania toczy się w Chinach. To tam żyła przecudnej urody księżniczka, która - zdaniem otaczających ją ludzi - miała tylko jedna wadę. Jej twarz różniła się od twarzy innych ludzi kolorem, była olśniewająco biała. W poszukiwaniu ludzi podobnych sobie księżniczka dotarła do tej części świata, w której ludzie mieli białe twarze. Ale wówczas okazało się, że kształt jej oczu jest przeszkodą, by uzyskać akceptację ludzi. I tak, wędrując po świecie, księżniczka szukała dobrego miejsca dla siebie.

Historia o poszukiwaniu akceptacji, o ludziach, którzy odtrącają innych z powodu odmienności, dzięki przeniesieniu jej w azjatycki klimat nabiera tajemniczego znaczenia. Mimo tej tajemniczości przekaz książki jest jasny, a to, że księżniczka stając się symbolem uzyskała akceptację pokazuje jak cienka jest granica między tym, co myślimy o sobie i tym, co inni o nas myślą.